93
5. محمّد حنفيّه
محمد حنفيه، از فرزندان برومند، دلاور و وارستۀ امير مؤمنان، على (ع) است و ميراث دليرى و شجاعت را از پدر دارد. او در جنگهاى جمل و صفين، پرچمدارى على (ع) را بر عهده داشت و مورد علاقۀ آن حضرت و خاندان نبوت بود. مادرش «خوله» دختر اياس ابن جعفر است و نسبش به بكربن وائل مىرسد. او در فضل و كمال شهرتى داشته و زنى بليغه و صاحب نطق گويا بوده است.
ابن ابى الحديد نوشته است:
«گروهى را عقيده بر اين است كه در زمان ابوبكر، در مأموريتى كه خالدبن وليد با جمعى براى سركوب اهل ردّه رفتند، او را اسير كرده و به مدينه آوردند و ابوبكر وى را به على (ع) داد؛ يعنى در تقسيم سهم، به آن حضرت رسيد.» 1گروه ديگرى مانند ابوالحسن على بن محمدبن سيف مدائنى گفتهاند:
«وى از جمله زنان اسيرى است كه زمان پيامبرخدا (ص) به اسارت در آمد و اسارتش زمانى اتفاق افتاد كه پيامبر (ص) على (ع) را براى سركوب بنىزبيه، كه مرتد شده بودند، فرستاد. على (ع) خوله را - كه از بنوحنفيه بوده و بنىزبيه در غارتى كه از بنى حنفيه داشتند، او را به اسارت نزد خود برده بودند - يافت و به مدينه آورد و هنگام تقسيم غنايم، آن زن در سهم على (ع) قرار گرفت و پيامبر (ص) به على (ع) فرمود: اگر اين زن براى تو پسرى آورد، نام و كنيۀ مرا بر او بگذار و آن زن پس از رحلت فاطمۀ زهرا (عليها السّلام) پسرى به دنيا آورد و على (ع) نام او را محمد نهاد و كنيهاش را ابوالقاسم.» 2قطبالدين راوندى وجابربن عبدالله انصارى نقل ديگرى دارندكه تقريباً اين نقل بايد وثاقت بيشترى داشته باشد. روايت را حرّ عاملى در اثبات الهداى خويش اينگونه آورده است:
«وقتى آن زن را به مدينه آوردند، طلحه و خالد قصد داشتند او را در سهم خود قرار