70
سرايى كه با زوجۀ اطهرش
هميشه نشانده محمد برش
سرايى كه آن بانوى محترم
همى راز گفتى به طفل شكم
شنيدم ز راوى كه آن پاك دين
به امّيد لطفِ جهان آفرين
خرامان شده سوى بيت الحرام
چو در بسته ديد آن مه خوشخرام
ز در بستن بيت شد دل غمين
دلش درد پيچيد آن نازنين
شده مضطرب بانوى نيكنام
كه شق گشت ديوار بيت الحرام
رساندى به گوشش ز هر سو سروش
كه بشتاب اى بانو تيز هوش
صدايى برآمد كه اى فاطمه
مشو دل غمين و مكن واهمه
كه فرزند تو خانه زاد من است
ز خلق دو عالم مراد من است
رسد بهر او قابله از بهشت
نزيبد بدين ماه آن قوم زشت
در اين خانه نورش شود منجلى
كنى ديده روشن به روى على
چو روز دگر آن مه سرفراز
به رويش نمودند درِ بيت باز
برون آمد از خانه خورشيد وار
گرفته يكى ماهِ نو در كنار
ببردند به عزّت سوى خانه اش
بزرگان مكه چون پروانه‌اش
ملايك برفتند همراهِ شاه
ز هر سو رسيدند سوى آن سرا
محمد رسيدن آن زمان پر سرور
على را گرفت و بيفزود نور
[زيارت مولد النبّى صلى الله و عليه و آله]
از آنجا برفتيم سراى دگر
[زيارت منزل حضرت خديجه (س)]
از آنجا برفتيم با ياوران