103
حضرة صاحب الجلالة الملك فهد بن عبد العزيز آل سعود
خانهاى كه پيامبر اسلام، 28 سال در آن سكونت داشت و از آنجا به سوى مدينۀ منوره هجرت فرمود،
خانهاى كه مكان تولّد اولاد او: قاسم، طاهر، طيب، زينب، امّ كلثوم، رقيه و فاطمۀ زهرا بود و خديجه امّالمؤمنين در آن وفات يافت،
خانهاى كه در طول سيزده سال از بعثت تا هجرت، محل حضور و رؤيت جبرئيل امين بود،
خانهاى كه در آن سيده خديجه، اوّلين كس به نبوتش ايمان آورد و اولين نماز اسلام را با حضور جبرئيل امين در آن به جاى آوردند،
خانهاى كه در طول رسالت حضرت ختمى مرتبت، تا هجرت او، محل نزول آيات قرآنى بود و به اين مناسبت در طول تاريخ اسلام، قبۀ الوحى شهرت داشت،
خانهاى كه خداوند متعال، فرستادۀ خود را: > يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَأَنْذِرْ وَ رَبَّكَ فَكَبِّر < خطاب كرده است،
خانهاى كه محل معراج رسول امين تا سدرۀ المنتهى بود،
خانهاى كه به تصريح محدثان سيرهاش، مأمن تسكين دردهاى پيامبر اسلام از آزار بت پرستان قريش بود،
با تأسف و اندوه فراوان! مسؤولان طرح توسعۀ حرم در مكه، مكان چنين يادگارى از حيات معنوى پيامبر را در تأسيسات جديد اطراف مسجد الحرام، محو كردهاند! و دقيقاً در محدودهاش، ساختمان توالتهاى عمومى! تأسيسات و تجهيزات فنى زيرزمينى مربوط به آن، احداث شده است! . . . واأسفا!
چنين اهانت و غفلت و خطاى بزرگى از جانب طرّاحان نا آگاه، عواطف مسلمانان را جريحه دار كرده است!
زائران عارف و عالمى كه از كشورهاى جهان، به قصد زيارت بيت الله الحرام به مكۀ معظمه مشرف شدهاند، از مشاهدۀ محو محل چنين مكان مهمى در تاريخ و فرهنگ اسلام، دچار بهت و اندوه گشتهاند! مكانى تاريخى كه در طول چهارده قرن از تاريخ شهر مكۀ معظمه، مشهور و مورد توجه خاص و عام بوده است!
و نظر به همين اهميت معنوى و توجه اهل بيت و صحابۀ عظام در صيانت و عنايت به بافت تاريخى مكۀ معظمه بود كه: معاويۀ بن ابى سفيان خانه را از معتب بن ابى لهب خريدارى (كردند) و مكيان در محل آن، مسجدى بنا نهادند.
مسجدى كه در عموم كتابهاى سياحان، زائران محقّق، جغرافى دانان و مورّخان مسلمان، از آن به احترام و با نامهاى: بيت خديجه، مسجد خديجه، دار خديجه، بيت نبى، قبۀ الوحى، مولد فاطمه و دار الهجره يادها كردهاند:
حوالى سال240 هجرى، ازرقى از مورّخان بزرگ مكى، در كتاب: «اخبار مكه» ، ذيل: « ذكر المواضع التي يستحب فيها الصلاة بمكة » از آن مكان با نام منزل خديجه. . . و هو البيت الذى كان يسكنه رسولالله (ص) ياد كرده است.
به سال 290 هجرى، ابن رسته جغرافى دان بزرگ، در كتاب: الاعلاق النفيسه، ذيل اوصاف ابواب مسجد الحرام، از اين مكان به عنوان مسجد خديجه و ناصر خسرو قباديانى، به سال 440 هجرى، با نام: خانۀ رسول، و ابو عبيد البكرى اندلسى، متوفاى 487 هجرى در كتاب جغرافيايى: معجم ما استعجم، به عنوان: دار خديجه و ابن بطوطه سياح بزرگ به سال 728 هجرى، از آن با نام «قبۀ الوحى» ، نشانهها دادهاند.
فاسى، مورخ محقق مكى، و قاضى حرم شريف در اوايل سال 800 هجرى، در كتاب: شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام، آن را كه محل عبادتهاى پيامبر اسلام بود، از جمله اماكن مكۀ مشرفه دانسته است.
حافظ محبّ الدين طبرى كه خود شيخ الحرم مكى بود، ميانه سالهاى 650 تا 694 هجرى در كتاب: القرى لقاصد امّ القرى تحقيقاً نوشته است: خانۀ پيامبر اسلام در مكه « افضل مواضع بمكه بعد المسجد الحرام» .
قطب الدين النهروانى المكى در اوائل سال 900 هجرى در كتاب: الاعلام بأعلام بيت الله الحرام، از آن با نام دار خديجه امّ المؤمنين، كه در زمان حياتش به: مولد السيده فاطمه رضىالله عنها، شهرت و مورد توجه همگان بوده، بر ارزش معنوى مكان، صحه نهاده است.
بر اساس نوشتههاى سياحانى مانند ابراهيم رفعت پاشا در كتاب: «مرآۀ الحرمين» و محمد لبيب البتنونى در كتاب «الرحلۀ الحجازيه» آشكار است كه در عصر عثمانىها، مكان خانۀ پيامبر اسلام در مكه بنام «دار السيد الرسول» ، مشهور خاص و عام بوده است.
نظر به اهميت و توجهى كه مسلمانان به چنين اثرى معنوى در تاريخ و فرهنگ اسلامى داشته، بناى اين مكان توسط ناصر عباسى، اشرف ابن قلاوون امير مصر، مقتدى عباسى، الناصر فرج بن الظاهر، ملك المظفر يمنى، و در سال 935 هجرى توسط سلطان سليمان عثمانى، مكرر باز سازى و مرمّت شده است.
در زمان حضرۀ صاحب الجلالۀ المغفور له، الملك عبدالعزيز اين مكان با نام «مولد فاطمۀ الزهرا» مشهور بوده و تا همين اواخر بنا به نوشتۀ عبدالمالك طرابلسى، دانشمند جليل القدر مكى در محل خانۀ پيامبر، كه به «دارالهجرۀ» شهرت داشته، بنايى بنام «الدار مدرسۀ لتحفيظ القرآن» به جاى بناى قديمى