132مدينه است، كه امروزه در وسط شهر قرار دارد، لفظ «بقيع» ، به معناى زمين وسيعى است كه داراى انواع درختان باشد، لذا آن را جنة البقيع (باغستان بقيع) نيز مىنامند؛ بقيع غرقد ناميدن آن، بدين سبب بوده كه غرقد، نوعى خاربن است كه پس از خرابىِ آن، در اين مكان روييده و فراوان بوده است.» 1از نتيجۀ نقلهاى متون و منابع تاريخى به دست مىآيد كه بقيع الغرقد، كه امروزه در شهر مدينه به نام بقيع مشهور است، مكانى بوده كه در آن خارهايى مىروييده و پس از آن كه پيامبر خدا به مدينه هجرت كردند، پس از ساختن مسجد مشهور مدينه (مسجد النبى) ، اين باغ وقف مسلمانان گرديد. پس از آن كه اسعد بن زرارۀ انصارى، كه از صحابى بزرگ پيامبر گرامى بود، او را در قبرستان مذكور دفن نمودند و او اوّلين صحابى مدفون در اين قبرستان مقدس است.
«حضرت رسول (ص) اسعد بن زراره را در بقيع به خاك سپرد.» 2اين باغ، هم اكنون به نام بقيع، محلّ آمد و شدِ مسلمانان و به خصوص شيعيان است كه از هوا و فضاى مقدس و مترنّم به عطرى روحانى از آن بهره مىجويند.
رسميت دفن در بقيع، به وسيلۀ پيامبر (ص)
بقيع، نخستين مدفن و مزارى است كه به دستور و اقدام پيامبر گرامى اسلام شكل گرفت. اين قبرستان در دوران پيامبر (ص) ، در خارج شهر مدينه و پس از ديوار شهر مدينه قرار داشته و در پشت خانههاى مدينه به شمار مىآمده، كه هم اكنون با توسعۀ مدينه، در وسط شهر قرار گرفته است. نخستين اقدام پيامبر (ص) ، دفن اسعد بن زراره بود، كه شخصى از مهاجرين بوده و فرد والا مقامى در نظر پيامبر بوده است. دومين شخص، عثمان بن مظعون مهاجر، برادر رضاعى پيامبر (ص) بود و فرد بعدى ابراهيم، فرزند حضرت رسول، كه همۀ آنان به وسيله و امر پيامبر (ص) در اين جنّت و قبرستان دفن گرديدند.
بعد از آن كه شخصيتهايى مانند اسعد بن زراره، عثمان بن مظعون و ابراهيم