124كاوشگر و معنا طلب است. بقيع داستان صدها صحابى مخلص و وفادار است كه هرگز سهمى دنيوى از ايثار و اخلاص‌ها و همگامى‌هاى خود با نبىّ رحمت در دنياى ماده، طلب نكرده‌اند.

داستان امامت شيعى و راستين اسلامى است كه در چهرۀ سبط اكبرِ نبىّ رحمت، حسن مجتبى (ع) و باقى ماندۀ حادثه طف، سجاد امامت (ع) و باقر علوم و صادق آل البيت (عليهم السلام) تجلّى يافته است.

داستان و غمنامۀ خليفۀ بلافصل پيامبرِ رحمت و دخت مظلومۀ او، سيدۀ زنان عالم است. غمنامۀ غربت، انقطاع وحى و سيلى خوردن‌هاى دردانۀ هستى و گريه‌هاى ممتد از رجعت امت، پس از پدر خويش و نگين رسالت و نبوت است. معناى آيۀ تطهير و طنين صداى مظلومانۀ كوثر است و فرياد بيت الاخزان فاطمه، نگين هستى است. واگويۀ دختركانى از تتمۀ نبوت است كه با غم‌هاى سترگ خود، در سينۀ آن غنودند؛ همچون رقيه و زينب و امّ كلثوم، بازتابى از كرامت زنان و مادرانى بزرگ است كه با دستان خود انسان‌هايى بزرگ را به تاريخ انسانيت عرضه داشتند و با كعبه نجوى كردند و طفلِ مام هستى را، كه جان جهان است، بر دستان كرامت خويش گذاردند. داستان بانويى است كه كفالت خاتمۀ رسالت و عقل كلّ هستى را مفتخر شده است.

بانويى بزرگ، فاطمۀ بنت اسد، كه هم مام امير ولايت و عدالت است و هم كفالت گر انسان كامل تاريخ بشريت، ستودۀ خدا، محمد مصطفى (ص) .

بقيع، يادمان سعديه‌اى است كه با شير پستان خويش، كارى همچون فاطمۀ بنت اسد را تداعى كرده است.

بقيع، جايگاه مادران امت، زنانى كرامت پيشه؛ همچون جويريه، امّ حبيبه، امّ‌سلمه، ماريه و. . . كه همواره، همچون امّ سلمه و امّ حبيبه، غم‌هاى زنانه را از چهرۀ تابناك پيامبر ستردند.

غمنامۀ صفيه و عاتكه؛ دو بانوى با شهامت و عمّه‌هاى يتيم عبدالله، پيام آور