80رقابت جدى از زمان سلجوقيان به بعد برابر فاطميان و همين‌طور برابر يمن بالا گرفت و حوادث خونينى را در مكه به همراه داشت.
(در اين باره نك: به كتاب «التنافس السلجوقى الفاطمى فى بلاد الحجاز و امرة الحج، سليمان الخرابشة، اردن، 1999) .
به محض آن‌كه اوضاع مكه بحرانى مى‌شد، كاروان حجاج عراقى مورد حمله واقع شده شمارى كشته و زخمى شده و اموالشان غارت مى‌شد. اين قبيل رويدادها را در سال‌هاى زيادى مى‌توان مشاهده كرد.
گاه ورق بر مى‌گشت و عراقى‌ها ديگران را غارت مى‌كردند. اين هم ممكن بود كه فتنه‌اى ميان مردم مكه و حجاج صورت گيرد و مكيان با استفاده از موقعيت طبيعى خود، به غارت حجاج مى‌نشستند (براى نمونه: 1/403) . اين دشوارى‌ها، سبب مى‌شد كه كاروان عراقى در بسيارى از سال‌ها نتواند حج به جاى آورد. مورخ ما در بارۀ اين وضعيت معمولاً چنين مى‌نويسد: «و لم يحجّ العراقى» (1/411) .
بسيارى از سال‌ها، مكيان طمع در اموال عراقيان مى‌كردند و چون مى‌دانستند كه دولت يا خلافت حاكم در عراق توانايى فرستادن لشكر ندارد، به محض به دست آوردن فرصت دست به غارت اموال حجاج عراقى مى‌زدند. اين غارت‌ها، منهاى آن‌كه مشكلات مالى براى حجاج درست مى‌كرد، در حج آنان هم خلل ايجاد كرد و مانع از آن مى‌شد تا اعمال حج را درست انجام دهند (1/355) . چنانكه به خاطر ترس از نيروهاى امير مكه، طواف در مسجد الحرام را هم با ترس و لرز انجام مى‌دادند (2/243) . كاروان حج عراقى، گاه از مسيرى جز مسير معمولى مى‌آمد كه گرچه از چنگ اعراب مى‌گريخت اما به دلايل ديگر دچار مشقّت مى‌شد (1/356) .
مشكلات قتل و غارت ميان حجاج عراقى و مكيان يكسره ادامه داشت (دو نمونه را