156
شعار دروغ
در عالم، مدعيان طرفدار حقيقت فراوان‌اند، ولى حقيقت ادعاى آن‌ها را تصديق نمى‌كند، به‌قول شاعر: و كلّ يدعى وصلاً بليلى و ليلى لا تقر لهم بذاكا
«همه ادعا مى كنند كه با ليلى وصلت كرده‌اند ولى ليلى حرف آن‌ها را تصديق نمى‌كند.»
اين‌ها چهرۀ دين را خراب كرده، آبروى اسلام را برده‌اند. سخن پيامبر خدا شرح حال آن‌ها است كه فرمود: «كسى كه نخورده سير شود مانند كسى است كه لباس ناپيدا بپوشد» .
برخى درس نخوانده ملاّ شده و مفاهيم اسلامى را تغيير داده و نظر علماى سلف را انكار مى‌كنند و در ميدان عمل نرم‌خويى را به درشتى و موعظه را به زورگويى و رأفت و مهربانى را به بى‌ادبى تبديل مى‌كنند.
توسل چيست؟
وسيله قرار دادن اعمال صالح به درگاه خداوند، ميان همۀ علما اتفاقى است؛ روشن است كسى كه روزه مى‌گيرد يا نماز و قرآن مى‌خواند و يا صدقه مى‌دهد، او به روزه و نماز و قرائت قرآن و صدقه متوسّل شده و به قبولى آن‌ها اميدوار است.
بهترين دليل بر مدعا، داستان آن سه نفرى است كه غار به رويشان مسدود شد؛ يكى به نيكى خود به والدين متوسل شد، ديگرى به دورى از گناه و سوّمى به حفظ مال و اداى امانت مردم؛ خداوند گره آن‌ها را گشود و مشكلشان را بر طرف كرد.
اما توسل به اشخاص؛ مثلاً كسى بگويد:
«خدايا! پيامبرت محمد صلى الله عليه و آله را وسيلۀ درگاهت قرار مى‌دهم.»
اين نوع از توسل، نزد برخى ممنوع و حرام است.
به نظر ما، اين يك اختلاف صورى است؛ چون توسّل به شخص، در واقع توسل به عمل او است و آن در نظريۀ همه جايز است. پس شبهۀ كسانى كه مسلمانان را متهم به شرك و گمراهى مى‌كنند، برطرف مى‌شود.