153گفتم: به‌خاطر فرار از مرگ، كلمه شهادت را به دروغ بر زبان جارى ساخت! پيامبر فرمودند: اسامه! تو دل او را شكافتى و ديدى كه او در دلش راستگو يا دروغگو است؟
از على بن ابى طالب سؤال شد: آيا مخالفان شما كافرند؟
فرمود: نه، آن‌ها از كفر دست برداشته‌اند.
پرسيده شد: آن‌ها منافق‌اند؟
فرمود: نه، چون منافقان جز اندكى خدا را ياد نمى‌كنند امّا ايشان بسيار ياد خدا مى‌كنند.
پرسيدند: پس آن‌ها كيستند؟
فرمود: جماعتى كه دچار فتنه شده‌اند. چشم بصيرتشان كور و گوش‌هايشان از شنيدن حق كر شده است.
ويژگى‌هاى مشترك ميان خالق و مخلوق با تنزيه منافات ندارد
برخى مى‌پندارند ميان خالق و مخلوق، هيچ صفت مشتركى وجود ندارد؛ هر صفتى كه خداوند دارد، اگر با آن، مخلوق را توصيف كنيم مثل شفاعت، به دام شرك خواهيم افتاد.
بنا بر اين، گمان مى‌كنند كه توصيف پيامبر خدا، به اين صفات، موجب مى‌شود كه او را به مقام الوهيت ارتقا دهيم در حالى كه اين جهل محض است؛ زيرا خداوند در انجام كارها مستقل است، ولى مخلوق در انجام كارها غير مستقل و مقيد به اذن الهى مى‌باشد.
شواهد قرآنى:
امورى مانند شفاعت، علم غيب و هدايت، از اوصاف خاص خداوندى است، ولى در حديث آمده است:
«أنا أوّل شافع مشفّع» ؛ 1«من نخستين شفاعت كننده هستم كه پذيرفته خواهد بود.»
يا بر اساس آيۀ: عٰالِمُ الْغَيْبِ فَلاٰ يُظْهِرُ عَلىٰ غَيْبِهِ أَحَداً؛ 2«داناى به غيب اوست و هيچ كس را بر اسرار غيبش آگاه نمى‌كند مگر رسولانى كه آنان را برگزيده است.» پس خداوند مقدارى از علم غيب را به پيامبرش تعليم داده است.
يا فرمود: وَ إِنَّكَ لَتَهْدِي إِلىٰ صِرٰاطٍ مُسْتَقِيمٍ؛ 3«و تو مسلماً به راه راست هدايت مى‌كنى.»
پس پيامبر داراى مقام شفاعت، علم غيب و هدايت است و اين‌ها مقيد به اذن الهى مى‌باشند.