112جايگزينى براى مسير فوق در برابر حجاج ايرانى قرار داده بودند، بسيار پر مخاطره و ترسناك بود.
در حكمى به تاريخ 978، نگرانى‌هاى حاكمان عثمانى در خصوص اين راه آورده شده و دليل مسدود شدن آن، سلب آسايش حجاج از جانب قزلباش‌ها خوانده شده، كه در ساحل خليج فارس مرتكب شرارت‌ها مى‌شده‌اند و جلوگيرى از اعمال آنان بيان گرديده است. با تمام حسن نيت، متضرّرين اصلى، مسدود شدن اين راه را نيز حجاج مخلص مى‌دانند.
a(879) /245.583. ,41MD1
در حكمى به بيگلربيگى لحسا آمده است:
«از آنجا كه از لحسا تا مكه 20 روز راه است و بيشتر حجاج بدان خاطر اين راه را ترجيح مى‌دهند. على رغم تحصيل ماليات ميرى فراوانى، حجاج عازم از اين مسير، طواف كعبه بدون اجازت پادشاه را جايز ندانسته و فايده‌اى در آن نمى‌بينند. از اين‌رو، علما تقاضا كرده‌اند تا نسبت به تردّد حجاج از اين راه، فرمان صادر گردد. تحقيق شود كه آيا در صورت صدور اجازت تردّد، احتمال دارد كه افرادى از قزلباش‌ها آمده، در ميان حجاج وارد شوند. در صورتى كه اين احتمال وجود ندارد، مسير مناسب براى حركت حجاج به صورت مشروح و مفصل اعلام شود.»
(/879R72/) 583/245s,41MD
گذرگاه بصره كه از لحسا مى‌گذرد، در زمان‌هاى مختلف به سبب‌هاى سياسى، باز و مسدود مى‌شد. اوليا چلبى در توصيف حج خود، در سال1083، از حجاجى كه از بصره آمده بودند، بحث مى‌كند. اينان حجاجى بودند كه از راه شام نرفته و از گذرگاه بصره عزيمت مى‌نمودند. در حكمى به بيگلربيگى لحسا آمده است: با عبور رافضيانى كه با لباس مبدّل و به بهانۀ حج از مرز گذشته و تا حرم پيش آمده‌اند، مساعدت به‌عمل نيايد.
صورتى از همين حكم به بيگلربيگى بصره فرستاده شد.»
a(/989Z82/) 671/455,24DM
و در حكم ديگرى به بيگلربيگى لحسا آمده است:
«از آنجا كه عزيمت به مكه از جانب لحسا اكيداً ممنوع شده، حجاج از طرف شام به حج بروند.»
4a(/989AC72/) 282/868 ,24DM