184مى‌شد كه ايرانيان وقتى آن‌ها را مى‌ديدند، براى آمرزش جان‌باختگانشان فاتحه بخوانند.
يكشنبه 12/11/82: روز عيد قربان
صبح زود، پس از طلوع آفتاب وارد سرزمين منا 1شديم. براى رمى جمرۀ 2عقبه عازم جمرات شديم. ازدحام جمعيت به‌حدى بود كه حجاج ضعيف‌تر زير دست و پا مى‌ماندند و كمك كردن به آن‌ها بسيار مشكل بود. توجه به اجراى اعمال و مناسك در ميان حاجى‌ها به‌حدّى است كه هركس در هر شرايطى كار خود را انجام مى‌دهد. در نزديكى ما مرد سياه‌پوستى حوله‌هاى احرام خود را كاملاً از دست داده و برهنه در حال رمى بود! چندبار كه به همراه برادرم مى‌خواستيم براى رمى به جلوتر برويم، به‌علت ازدحام و فشار جمعيت نتوانستيم. پس از توسّل به حضرت زهرا عليها السلام در جايى كه قرار داشتم سنگ‌ها را زدم و سنگ‌هايى را به نيابت يكى از اعضاى كاروان كه بيمار بود انداختم. تلفات در رمى جمرات امسال بسيار بود كه رسانه‌ها تعداد آن‌ها را 270 نفر اعلام كردند. صداى آمبولانس‌ها لحظه‌اى قطع نمى‌شد. يكى از مسائل بحث‌انگيز دربارۀ رمى جمرات همين كشته شدن برخى از حجاج است. آيا نمى‌شود تدبيرى اتخاذ كرد كه كسى كشته نشود؟
وقتى از رمى برگشتيم متوجه شديم كه يك اتوبوس‌هاى خانم‌ها، به همراه يكى از روحانيون كاروان نيامده و در راه مانده است! كيف و برخى وسايل؛ از جمله كالابرگ‌هاى قربانى نيز در آن ماشين جا مانده است. بالأخره با تلاش فراوان، نزديك غروب، قربانى 60 نفر از اعضاى كاروان ذبح شد و آنان با انجام حلق و يا تقصير از احرام خارج شدند. برخى نيز تلاش فراوان كردند كه به رغم عدم قربانى، از احرام خارج شوند كه آقاى علوى، روحانى كاروان با پرسش از بعثه، به آن‌ها اجازه داد. معدودى از زائران از جمله خودم در احرام مانديم.
به‌هرحال، ضعف در برنامه‌ريزى مسؤولان، عدم همكارى حجاج ساير كشورها و بالاخره كم‌تجربگى برخى مديران و در نهايت، ضعف رانندگى رانندگان مصرى و سودانى كه بيشتر اتوبوس‌ها را آن‌ها هدايت مى‌كنند و. . . را بايد از جمله مشكلات مهم در جابه‌جايى حجاج دانست.
حضور برخى چهره‌هاى جوان در حج