146 افراد مسلّح

در آغاز، افراد مسلّحى كه مسؤوليت حفاظت و حراست از مدينۀ منوّره را بر عهده داشتند، چهار گروه بودند و هر گروهى براى خود كدخدايى داشت.

اين چهار دسته عبارت بودند از:

1) قلعه‌چى‌ها، كه تعدادشان 200 نفر بود و مسؤوليّت حفاظت از قلعه را بر عهده داشتند.

2) سپاهيان، كه تعداد آنها نيز 200 نفر بود و مسؤوليّت حفاظت از درهاى قلعه و حراست از شهر بر عهدۀ آنها بود.

از هر طرف كه اعراب باديه نشين درصدد تهاجم برمى‌آمدند، اين دو گروه در مقابل آنها مى‌ايستادند و واكنش شايسته‌اى از خود نشان مى‌دادند و وظيفۀ حفظ و نگهبانى را به بهترين شيوه ايفا مى‌كردند.

3) نوبت‌چى‌ها، كه تعدادشان 7 نفر بود و مسؤوليّت حفاظت و نظافت حُجرۀ شريف را بر عهده داشتند. ¹4) مشدّيان، كه تعدادشان به 8 نفر مى‌رسيد ومسؤوليّت حفاظت و حراست از روضۀ مطهر بر عهدۀ آنها بود. آنها در بيرون حرم شريف نبوى به نوبت كشيك مى‌دادند و با هرگونه سوء قصدى مقابله مى‌كردند.

مسؤوليّت پذيرايى از ميهمانان شيوخ نيز بر عهدۀ اين دو گروه بود. اگر چه در زمان ما - عصر مؤلّف - به جز نوبت‌چى‌ها، ديگر كسى از آن سه گروه نمانده است، ليكن فرزندان و نوادگان آنها سازمانها تشكيل داده، مراسم رژه رفتن و سان ديدن را انجام مى‌دهند و نوبت‌چى‌ها وظيفۀ حفاظت و نظافت حجرۀ شريفه را به نيكوترين وجهى انجام مى‌دهند.

از جمله توفيقات ربّانى كه شامل حال خلافت پناهى ²شده، ايجاد امنيّت در سراسر منطقه است.

در گذشته، اشقياى باديه نشين همواره بر ساكنان مدينۀ منوّره فشار مى‌آوردند، پرچم عداوت را عليه آنها برمى‌افراشتند و منطقه را به قدرى ناامن مى‌كردند كه كسى جرأت نمى‌كرد به تنهايى به مسجد قبا و يا زيارت حضرت حمزۀ سيد الشّهدا برود.

اين اشقيا گاهى مدينۀ منوّره را محاصره مى‌كردند، گاهى راههاى منتهى