110و كتابهايى منتشر كرده است. وى علاوه بر كارهاى علمى، با ايجاد ارتباط با علماى سعودى و حتى مسؤولان و در رأس آنها ملك فيصل، تلاش كرده است تا ايدههاى خود را به آنان انتقال دهد و به خصوص ذهنيت آنان را نسبت به مذهب تشيع اصلاح كند.
ميرزا خليل در اين زمينه، فعاليتى مشابه آنچه كه زمانى در دارالتقريب توسط شيخ محمدتقى قمى، شيخ شلتوت و آيتاللّٰه بروجردى دنبال مىشد و در ايران هم برخى از نشريات مذهبى مانند نشريۀ مسلمين حاج سراج انصارى و آيين اسلام دنبال آن بودند، از خود نشان مىدهد. اين بستر فعالى بود كه مدتها در ايران ادامه داشت و بيش از آنكه با سعودى كه آن زمان تازه حركتش را جدىتر كرده و افراطى برخورد مىكرد، هماهنگ باشد، با مصر و الازهر همكارى و همدلى داشت. ويژگى ميرزا خليل آن بود كه متوجه اهميت نقش حج در اين ميان شد و دريافت كه سعودىها در تلاشند تا راهبرى جهان تسنن را در اختيار بگيرند. البته و صد البته كه افراط گرى سعودىها امكان ايجاد وحدت را دشوار مىكرد و استخفاف نسبت به شيعيان، به همان مقدار كه زمان عثمانى و سپس دورۀ اخير آن، در عهد قاجار و بعدها در سال 1322 با كشتن ابوطالب يزدى و نيز سفر نخست همين ميرزا خليل در سال 1327 وجود داشت، همچنان ادامه يافت.
چند اثر علمى ميرزا خليل، به نوعى به مكه، مدينه، قبله و مسائل حج مربوط مىشود. عناوين آنها عبارت است از:
1. پيام ايران به نجد و حجاز و مصر (188 ص) .
2. قبلۀ اسلام، كعبه يا مسجد الحرام (715 ص) .
3. بيتالمقدس و تحوّل قبله (231 ص) .
4. آفاق كعبه (464 ص) .
5. نهيب پيغمبر صلى الله عليه و آله به ملوك و امراء و فقها و علما از خَيف منى.
6. كليد امن جهان (شرح خطبۀ حَجّة الوداع، تكملۀ آن: كليد امن دنيا) .
7. رسالۀ مناسك و مسائل حج و عمره (463 ص) .
8. ندايى از سرزمين بيتالمقدس (سفرنامۀ مؤلف به مؤتمر