177مىتوان گفت مراد اين است كه اجداد آن حضرت به وظيفۀ دينى و الهى خود آگاه بوده و بر شريعت انبيا و پيامبران پيش از خود، نگاهبان بودهاند. گر چه به ظاهر مأمور به تبليغ اين حقايق نبودهاند. چنانكه علاّمۀ مجلسى مىنويسد:
اتّفقت الإماميّة - رضوان اللّٰه عليهم - على أنّ والدي الرسول و كلّ أجداده إلى آدم عليه السلام كانوا مسلمين، بل كانوا من الصديقين إمّا أنبياء مرسلين، أو أوصياء معصومين، و لعلّ بعضهم لم يظهر الإسلام لتقيّة أو لمصلحة دينيّة» . 1و نيز ممكن است اين روايات حمل بر غلبه شود، يعنى آن حضرت غالباً در صلب انبيا بوده است.
ه: رواياتى كه تصريح مىكند: صلبى كه آن حضرت از آن متولد شده بر آتش جهنّم حرام است؛ مانند روايت 1، كه - با توجه به آيات شريفۀ قرآن كه تصريح به جهنمى بودن و عذاب مشركين مىكند، مثل (آيه 73 احزاب، 6 فتح و 6 بيّنه) - به خوبى دلالت مىكند بر ايمان پدر بزرگوار پيامبر، بلكه اجداد گرامى آن حضرت.
اجماع
ايمان پدران رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله نزد شيعيان، امرى اجماعى است. برخى از علماى شيعه به اين اجماع تصريح كردهاند. پيشتر، هنگام بيان نظريۀ شيعه، سخن محدّث بزرگوار شيخ صدوق و متكلّم و فقيه جليلالقدر، شيخ مفيد و شيخالطائفه طوسى و مفسّر عاليقدر طبرسى و محدّث بلند آوازه، مجلسى رحمهم الله در بارۀ اجماعى بودن ايمان پدران رسولگرامى صلى الله عليه و آله نقل شد كه به همان بسنده مىكنيم.
عقل
برخى براى اثبات ايمان پدران رسولخدا، به استدلال عقلى روى آورده و معتقدند: همانگونه كه در علم كلام به اثبات رسيده است، امورى كه مورد تنفّر مردم از پيامبر و دعوت او مىشود، نبايد در پيامبر وجود داشته باشد و كافر بودن پدران، يكى از