142 خدايا! آمدم با سر به سويت

* * *

خداوندا! گناهانم فزون است

* * *

به زير چادرى در كنج صحرا نيايش مى‌كند فرزند زهرا

مبادا روى ماهش را نبينم خداوندا! نشانم ده رُخش را

* * *

به مشعر پا نهادم من شبانه

* * *

اگر از نفس امّاره رهيدى

* * *

بيا تا خانه را با هم ببينيم

* * *

مسلمانان رسيدند از چپ و راست

* * *

اگر چه ديدن خانه مصفاست

* * *

به قربانگاه بردم گوسفندى

* * *