151
عزت مقصد بود اى ممتحن
سعدى مىگويد:
ساربانا جمال كعبه كجاست
كه بمرديم در بيابانش 2
و جامى مىگويد:
گرآرى رو در آن كعبه چو ريگ گرم زير پا
سپردن بايدت سر كوه آتش در بيابانش 3
يكى از مشكلات جدى ميان راه، وزيدن بادهاى گرم سياه و خطرناك بوده كه به سموم باديه شهرت يافته و همگان را به مشقت واداشته و گاهى نيز موجب مرگ حاجيان شده است.
نويسندۀ كتاب «تمدّن اسلامى» طىّ گزارشى از تلفات حاجيان در مسير حج نوشته است:
به سال 402 ه. ق. باد سياه بر كاروان حجاج وزيد و راه آب را گم كرده، بسيارى هلاك شدند، گويند ظرف آبى به صد درهم رسيد. 4مير سيد احمد هدايتى نيز در سفرنامۀ خود مىنويسد:
دو روز قبل، شصت - هفتاد نفر همينجا (در جدّه) دچار باد سام شده و تلف شدند. 5نزارى، عشق و شور رسيدن به كعبه را آنچنان توصيف مىكند كه سموم باديه در ره وصل به معشوق، از سايۀ طوبى وى را خوشتر است:
روندگان ره كعبه را ز غايت شوق
سموم باديه خوشتر ز سايۀ طوبى 6
سنايى برخى از دشوارىهاى راه و مشكلات مسير را در شعر خود اينچنين ذكر مىكند: