207اصولاً براى آگاهى از خصوصيات زندگى بزرگِ قبيله، بايد به سراغ بستگان و نزديكان او رفت. اما در اين‌جا شگفت آن است كه به‌جاى مراجعه به فرزندان ابوطالب و وابستگان اين خانواده، به‌سراغ افرادى مى‌روند كه ده سال پس از فوت او وارد مدينه شده و ايمان آورده‌اند! و اين در حالى است كه فرزندان آن حضرت همگى به توحيد و ايمان او گواهى مى‌دهند، ديگر صحيح نيست با اين همه آثار ادبى و تصريح فرزندان و فداكارى‌هاى كم‌نظير او، در ايمان چنين فردى شك كنيم.
كلينى در كافى از امام باقر عليه السلام نقل مى‌كند كه مردى به او عرض كرد: ديگران گمان مى‌كنند كه ابوطالب كافر مرده است. امام در پاسخ گفت: دروغ مى‌گويند، چگونه او در حال كفر درگذشت در حالى‌كه ايمان خود را در اشعار خود اظهار كرده است، آنجا كه مى‌گويد:
ألم تعلموا أنّا وجدنا محمّداً
نبيّاً كموسىٰ خُطَّ في أوّل الكتب 1
همچنين مردى به امام صادق گفت: ابوطالب فاقد ايمان بوده است. امام در پاسخ گفت:
چگونه او را به كفر متهم مى‌كنيد در حالى‌كه ابوطالب مى‌گويد:
لقد علموا أنّ ابننا لا مكذَّب
لدينا و لا يعبأ بقيل الأباطل 2
«مى‌دانند كه فرزندانش دروغى به او گفته نشده است و ما هرگز به گفتار پيروان باطل اعتنا نمى‌كنيم.»
دامن سخن را كوتاه مى‌كنيم و به موضوع ديگرى مى‌پردازيم كه آن نيز سؤال‌برانگيز است.
5 - اقامۀ دو نماز در يك وقت
شيعۀ اماميه، غالباً نماز ظهر و عصر و همچنين مغرب و عشا را يك‌جا مى‌خوانند و اين شيوۀ آنها در غالب كشورها است. اكنون اين پرسش مطرح مى‌شود كه جمع بين دونماز برخلاف سيرۀ پيامبر است و پى‌آمد آن اين است كه يكى از دو نماز، در غير از وقت خود خوانده شود.
در پاسخ اين پرسش بايد گفت: