106خواسته‌هاى خود رسيده‌اند. در زمان ما نيز مردم مكّه و ديگران مى‌نوشند و به مقاصد خود مى‌رسند كه داستان اينان در كتب و روايات به ثبت رسيده و كسى انكارش نمى‌كند جز آنان كه به امر دين نادان و جاهل و يا اهل عنادند و به غيب ايمان ندارند و بر محور مادّيات مى‌انديشند.
ما معتقديم به فرض آنكه مواد ميكربى از طريق سيل يا باران به زمزم راه يابد يا كسى با شيشه‌اى درون چاه بريزد، با قدرت خداى يگانه تأثير آن خنثى مى‌شود، حتّى اگر اين ميكرب‌ها و مواد، به چشم نيز ديده شوند!
علاوه بر اين، چاه زمزم در سال‌هاى اخير، از هر زمان ديگر بيشتر حفاظت و مراقبت مى‌شود. اين چاه در قرون اوّليه، كه به چند هزار سال مى‌رسد، در وسط بيابان قرار داشت و اعراب بدوى با گروه‌هاى مختلف از نظر نظافت بدن و لباس، از آن آب برمى‌داشتند و همراه دام و احشام خود در آن وارد مى‌شدند، آيا در اخبار و تواريخ شنيده شد كه آنها يا احشام آنها به جهت نوشيدن آب زمزم به بيمارى‌هاى عفونى مبتلا شده باشند؟ ! نه، به خدا هرگز چنين چيزى شنيده نشده بلكه عكس آن؛ يعنى سير شدن و شفايافتن نقل گرديده است.
«كردى» در بخش ديگرى از كتاب خود مى‌نويسد:
«در سال 1376ه. آب زمزم مقدارى شور و سنگى بود و سبب آن معلوم نبود.
هنگامى كه دولت سعودى تصميم گرفت مسجد الحرام را توسعه دهد و خانه‌هاى اطراف را، كه در سمت مسعىٰ قرار داشتند تخريب كرد و سپس در سال 1375ه.
ساختمان محوّطه، از مروه تا صفا و بلكه بالاتر از آن، تا باب الوداع را پى‌ريزى كرد، به گونه‌اى كه به‌طور كلّى رابطۀ اين قسمت از مسجد الحرام - با حفر پايه‌هاى ساختمان و پى‌ريزى، با عمق زياد - با منازل قديمى اطراف و آثار آنها قطع گرديد كه در نتيجه آب زمزم به نحو بسيار محسوس، شيرين و زلال شد.
كردى در ادامه مى‌افزايد: البته آب زمزم كمى لب شور است و بهتر آن است بگوييم آب زمزم داراى طعم خاص است كه با آبهاى ديگر دنيا فرق دارد؛ لذا هر كس سابقۀ نوشيدن آن را داشته باشد، خيلى زود آن را از آبهاى ديگر امتياز مى‌دهد هر چند سالها بر آن گذشته باشد. 1حقيقت آن است كه توصيف مزۀ آن دشوار است، كمى مايل به شورى است نه شورِ زننده بلكه مطلوب و براى مؤمنان