216
برائت از مشركين از ديدگاه امام خمينى قدس سره
عليرضا اسماعيل آبادى
همهساله با فرياد وَأَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالاً. . . 1ميهمانانى گرانقدر از گوشه گوشۀ دنيا و از هر فجٍّ عميق، در كنگرهاى كه به دعوت ابراهيم و محمد برپا مىشود اجتماع مىكنند؛ اينان كسانى هستند كه از همۀ هستى و مال خويش برائت جسته، قدم در راهى گذاشتهاند كه انتها و عاقبتش رسيدن به توحيد ناب است.
درواقع اينان آنگونه كه پروردگارشان فرموده؛ مال و فرزندان (المال و البنون) را زينت زندگى دنيوى يافتهاند 2و از آن برائت جسته، با پشتكردن به همۀ مظاهر دنيوى، با دستى تهى به وعدهگاه يار مىروند.
آرى! زائر بيتاللّٰه الحرام پس از طى راهها، با پا و سرِ برهنه، مىرود تا ابراهيم را خوشحال كند. مىرود تا در ميهمانى خدا شركت جويد، تا با آب زمزم گرد و غبار سفر از چهره بزدايد و عطش خويش را در زلال مناسك حج برطرف نمايد و با توانى بيشتر مسؤوليتپذير گردد و در سير و صيرورت ابدىِ خود نه تنها در ميقات حج، كه در ميقات عمل نيز لباس و حجاب پيوستگى و دلبستگى به دنيا را از تن بهدرآورد. 3زائر بيتاللّٰه مىرود تا دلش را كه خانۀ خدا و امانت اوست؛ به او بسپرد و از شرك و زَيْغ و زنگار تطهير كند. 4او مىرود تا به نداى ابراهيم و محمد