186هستيم و. . . امّا الآن به كشور ديگرى مى‌رويم و با جمعى جديد زندگى مى‌كنيم.
بسيارى از اين افراد را كه با ما در يك اتاق هستند نمى‌شناسيم امّا الآن همراه آنان مسافرت مى‌كنيم پس بايد اخلاق سفر داشته باشيم و ياد بگيريم كه همديگر را تحمّل كنيم.
در اين سفر به بهترين مكانها مى‌رويم، بايد بيشترين استفاده و بهرۀ معنوى را ببريم، شايد ديگر چنين سفرى براى ما پيش نيايد و اين سفر، آخرين سفر ما به ديار وحى باشد و. . .
اينها مطالبى است كه اگر قبل از سفر آشنايى پيدا كنيم، در طول سفر سعى مى‌كنيم بيشترين بهره را ببريم، امّا اگر خداى ناكرده آگاهى نداشته باشيم، مى‌رويم و برمى‌گرديم با هزار غصّه و ناراحتى و تأسّف!
بكوشيم چيزى را كه اسلام از ما مى‌خواهد و جمهورى اسلامى و مسؤولان از ما توقّع دارند با همۀ مشكلاتى كه دارند مخارج حج را مى‌پردازند، برآورده سازيم. تمام همّ خود را صرف تهيّه سوغات نكنيم و در اين مورد به حدّ اقل قناعت كنيم و در حدّ بسيار معقول اين سنّت را انجام دهيم.
در ارزيابى خودمان، ببينيم كه بيشترين وقت ما در كجا صرف شده؟ در مسجد النبى صلى الله عليه و آله، مسجدالحرام و نمازگزاردن در آن مكانها و قرآن خواندن، خلوت كردن با خود وخداوند يا خداى ناكرده استراحت در منزل و پرسه زدن در بازار و خيابان؟ ! اينها چيزهايى است كه اگر پيش از سفر فكرش را بكنيم در طول سفر حواسمان جمع مى‌شود و شيطان نمى‌تواند ما را از مسير اصلى، كه خداوند از ما خواسته، خارج سازد.
: فصلنامۀ «ميقات حج» در آستانۀ هشتمين سال انتشار خود قرار دارد، جناب عالى شماره‌هاى گذشته را چگونه ارزيابى مى‌كنيد و براى آينده چه پيشنهادهايى ارائه مى‌دهيد؟
آقاى رضايى: بحمد اللّٰه هفت سال است كه «ميقات حج» منتشر مى‌شود. انتشار اين فصلنامه، فكر بسيار به جايى بود. در امر حج خلائى بود كه ميقات حج آن را پر كرد.
الحمد للّٰه‌هم ميقات فارسى و هم ميقات عربى جايگاه خودش را خوب پيدا كرد. اين