115آويزان مى‌شد.» 1بنابراين، خليفۀ اموى، عبدالملك بن مروان، نخستين فردى است كه سايبانى را به كعبۀ مشرفه هديه كرد و پس از او، ديگر خلفا از وى پيروى كردند. به نظر مى‌رسد كه فرستادن سايبان آنچنان ضرورى به نظر نمى‌رسيده كه هر يك از خلفا آن را اهدا نمايند؛ زيرا از آن سايبانها تنها در زمان كوتاهى، آن هم در موسم حج استفاده مى‌كردند و پس از آن تا فرارسيدن موسم ديگر برداشته مى‌شده است. بنابراين برخى، جواهرات گران سنگى را به كعبه اهدا مى‌كردند كه تعدادى از آنها را به عنوان زينت به روى سايبان قرار مى‌دادند.
مقريزى در جاى ديگر «جعفر المتوكّل على اللّٰه عباسى» را نخستين شخص اهدا كنندۀ سايبان به كعبه شناسانده چنين مى‌گويد:
«اوّلين فردى كه سايبان به كعبه هديه كرد، جعفر المتوكّل على اللّٰه عباسى بود كه آن را با زنجيرى كه وى فرستاده بود به همراه ياقوت اهدايى از سوى مأمون، همه ساله در پيش روى كعبه آويزان مى‌كردند.
به طورى كه پس از آن، اين عمل به صورت سنّتى در آمد و در هر سال، به هنگام موسم، آويز مى‌گرديد. در آن دوران، همه ساله در فصل موسم، زنجيرى نيز ارسال مى‌گرديد. ارزش آن زنجير به همراه سايبان آذين شده به درّ و ياقوت و جواهرات گران قيمت، غير قابل تعيين بود.
اين اهدايى‌ها به همراه اميرى از عراق فرستاده مى‌شد كه به پرده‌داران كعبه تسليم مى‌گرديد و به نظر آنان مى‌رسيد، آنگاه در روز ششم ذى‌حجّه، در پيش روى كعبه آويخته مى‌شد و در روز ترويه جمع مى‌گرديد.» 2مقريزى همچنين به سايبان ارسالى از سوى خليفۀ فاطمى، «المعز لدين اللّٰه» اشاره كرده كه در روز عرفه سال 362 هجرى بدان نصب گرديد، وى مطالب گسترده‌اى نيز از مساحت و پارچۀ بافته شده آن و همچنين از جواهرات و سنگهاى ارزشمند تزيين شده بر روى آن آورده و حتّى از نوشته‌هاى روى آن نيز ياد كرده است.
مقريزى آنگاه ديدگاه مردم در روز نحر (عيد قربان) و زبان ستايش آنان را توصيف نموده، مى‌گويد:
«در روز عرفه «معز» سايبانى را كه براى كعبه آماده كرده بود، در ايوان كاخ خويش به نمايش گزارد. اين سايبان داراى وسعتى به اندازۀ دوازده وجب در دوازده