110
مكّه، جنّت اوّل (2)
به كوشش: محمّد رضا فرهنگ
سلوك 1حاجيان در مواضع شريفه 2
اوّلاً: مُحرم بايد خود را از اوساخ 3ظاهريّه و ارجاس 4باطنيّه پاك نموده تا قابل كبرياء حق شود، تلبيه كنان ذليل و خاضع گناهان خود را به نظر آورده از دَرِ بنىشيبه 5وارد شود، مسجدالحرام را زيارت نمايد، و طواف كند، و از آداب ركن يمانى و وقوف در مستجار و تقبيل 6حجرالأسود غفلت نورزد، و در مقام حضرت ابراهيم نماز واجب خود را ادا نمايد، و از آب زمزم بر بدن خود بپاشد، بعد از آن سعى ما بين صفا و مروه را قصد كند، و در اين سعى هروله 7كنان انيّت 8را از خود سلب كند، آرزوهاى خود را تمنا نمايد، و از منا كه اوّل مسالك 9و مناسك باشد به سوى عرفات قدم نهد، و اعتراف به گناهان خود نموده، و وقوف در عرفات را ركن اقوم 10اين فريضه داند، آنگاه بر عرفات تكبير گويد، به مزدلفه آيد و جمع بين الصلوتين 11در آن محل كرده و بيتوته 12نمايد و توبه از گناهان را فراموش نكند، پس در روز قربان به منا حاضر شده و قربانى كند و سر بتراشد، آنگاه به سوى خانه كعبه رود، و در راه كه شيطان را دشمن قوى مانع از وصول به بارگاه حضرت كبريايى است با هفت دانه رمى جمره 13از خود براند و دور سازد، آنگاه به خانه كعبه پناه آورد، و براى تشكّر و خلاصى از شيطان رجيم هفت مرتبه شوط 14نمايد، و گرفتنِ پرده اشارت است از دامن حقّ تعالى گرفتن، دست برندارد، و خلاصه آن كه از شرّ شيطان رجيم و از گناهان آينده پناه برده، و از اداى فرايض نيز غافل