99حج رفت 900 شتر را براى نقل و انتقال وسايل شخصى خود به استخدام درآورد.
همچنين فاسى روايت كرده است كه خليفۀ عباسى المهدى، در سال 160 ه. به سفر حج رفت و مجموع هزينۀ سفر او بالغ بر سى ميليون درهم گرديد. همچنين در سال 719 ه. كه ابوالمعالى الملك الناصر (پادشاه مصر) به سفر حج رفت، پانصد شتر براى او تنها خوراك و شيرينى حمل مىكردند، و علاوه بر اين 280 شتر ديگر ميوههايى نظير انار، بادام، مىبردند، و آشپزخانۀ او براى تهيۀ خوراك پادشاه يك هزار بوقلمون و سه هزار مرغ حمل مىكرد.
بورخارت مىگويد: از ويژگيهاى كاروان شامى، نظم و انضباط آن بود و همواره پاشاى شام و يا نايب او كه از ميان افسران انتخاب مىشدند رياست اين كاروان را به عهده داشته و فرمان حركت و توقف را با تيرى كه از اسلحۀ خود رها مىكرد اعلام مىنمود. در پيشاپيش كاروان گروهى از سربازان سواره در حركت بودند، همچنين براى محافظت از عقب ماندگان و عقبۀ كاروان، گروهى ديگر از سربازان سواره، در آخر كاروان قرار داشتند. در كاروان گروههاى مختلف كه از شهرهاى گوناگون به كاروان پيوستهاند، دستهجمعى به حركت خود ادامه مىدهند و معمولاً حجاج با يكى از حملهدارها قراردادى بسته و او آمادگى چهارپايان را در طول سفر به عهده مىگيرد، از اين رو هر 20 يا 30 نفر از حجاج را به همراه حملهدار خود كه به تهيۀ چادر و خدمتكار و ديگر نيازمنديها مىپردازد مىتوان ديد. اين حملهداران خستگى سفر حجاج را به دوش مىكشند، بويژه آن كه تهيه غذا و خوراك و قهوه و آب و ديگر احتياجات حجاج را به عهده دارند. و مقدار اجرتى كه حملهدار از هر يك از حجاج در سال 1814 ه. در مسير دمشق - مدينه مىگرفته است 150 ريال بوده، و اجرت مسير مدينه - مكه 50 ريال بوده است. در شبها نور مشعلها كاروان را روشن مىكرده است. و معمولاً راهروى روزانه كاروان از ساعت 3 بعد از ظهر تا يك يا دو ساعت پس از طلوع آفتاب از روز بعد بوده است، ليكن بدويانى كه مأمور حمل مواد غذايى و ذخيره بودهاند در شبها و پيشتر از قافله حركت مىكردند. و در ايستگاههاى ميان راه كه كاروان به آبگيرى مىپرداخت حوضهاى بزرگ آب جهت سيراب نمودن شتران ساخته شده بود، و اين ايستگاهها كه