103به مراسم ورود كاروان مصريان و شاميان اشاره شده كه هنگام ورود كاروان مصريان، محمد على پاشا در طائف اقامت داشت و خود را براى حمله به وهابيان آماده مىكرد، ليكن براى بازديد نيروى نظامى كه به همراه كاروان رسيده بود، آمد و از مشاهدۀ آنان شادمان شد و اميدوارى به پيروزى و غلبه بر وهابيان اميد بيشترى يافت. محمد على پاشا خود را در پارچۀ زيباى احرام كه از شال كشمير بافته شده پيچيده بود، و يكى از افسران او چترى را بر بالاى سرش گرفته تا تابش آفتاب به او آسيبى نرساند.
بورخارت به تفصيل دربارۀ مناسك حج و خصوصيات آن سخن مىراند. وى تعداد حاجيانى را كه در سال 1814 ميلادى در عرفات بودهاند 70 هزار نفر تخمين زده است، و طول چادرهاى آنان را 3 تا 4 مايل و عرض آن را حدود 2 ميل آورده. آنگاه مىگويد: در جهان هيچ نقطهاى به اين كوچكى كه مردمى در آن اجتماع نمودهاند و با اين تعداد فراوان از زبانها و لهجهها سخن مىگويند، وجود ندارد و مىگويد با بررسى او حجاج با 40 زبان گوناگون با يكديگر سخن مىگفتهاند، ولى بىترديد زبانهاى ديگرى بوده است كه او از آن آگاهى نيافته است. بورخارت دربارۀ محمل مصرى مىگويد: بنا به روايت مقريزى، نخستين كسى كه محملى را براى كعبه فرستاد سلطان الظاهر بيپرس بندقدارى (سلطان مصر) بود كه در سال 670 ه. اقدام به اين كار نمود و پس از او سلاطين و پادشاهان مسلمان همه ساله كاروانهايى حامل محمل به مكه ارسال مىداشتند، و با تفاخر به اين كار، آن را دليل زندهاى بر اطاعت آنان از اسلام و خدمت به مسلمانان مىپنداشتند. نخستين محمل در سال 980 ه. از يمن به مكه رسيد و در سال 1049 ه. المؤيد باللّٰه زيدى امام و پادشاه يمن شخصاً به همراه محمل به عرفات آمد، علاوه بر اين كاروانهايى كه از بغداد و دمشق و قاهره به مكه مىآمدند هر كدام حامل محمل خاصى بودند، و در سال 730 ه. محملى از بغداد كه سوار بر نيل بود به عرفات رسيد.
بورخارت در پايان سفرنامهاش به اين نكته اشاره دارد كه برخى از حجاج علاقمند به دريافت لقب «خادم المسجد» هستند كه مىتوانند با پرداخت 30 ريال برگهاى دريافت دارند كه به خادمى آنان اشاره دارد و قاضى و شريف مكه آن را تأييد