173جهت تحت‌الشعاع قرار دادنِ فرمان خدا و رسول؛ بلكه در بى‌اعتنايى و محو آن، اطاعت مى‌كنند و مرتكب طاعتى مى‌گردند كه كفۀ ثوابِ اعمال ديگرشان؟ ! را سنگين‌تر مى‌سازد!
در صفحۀ 30 تا 33 آداب زيارت حضرت رسول - ص - و قبر ابى‌بكر و عمر و مدفونين در قبرستان بقيع و عثمان، و شهداى اُحد - كه رضوان خدا بر اين شهيدان - و حضرت حمزه سيدالشهدا - عليه‌السلام - و زيارتِ اماكنِ ديگر نسبتاً با تفصيل آمده است.
اما به هنگام زيارتِ حضراتِ معصومين - عليهم‌السلام - نيروى انتظامى، با خشونتى كه انسان از آن شرم و آزرم دارد با مردم رفتار مى‌كنند و بوسيدن ضريح و يا تربتِ پاك آنها را شرك مى‌دانند، آيا اينان همدگر را بهنگام ديدار و يا توديع نمى‌بوسند؟ ! آيا بر چهرۀ كودكانِ خود بوسه نثار نمى‌كنند؟ !
در صفحۀ 37 همين دفترچه، پس از عنوان «اشتباهاتى كه بعضى از حاجيان مرتكبِ آن مى‌شوند» در مورد «اشتباهاتى كه در سعى پيش مى‌آيد» ، آمده است:
«دويدن در سعى در ميان صفا و مروه - در تمام شوط - مسنون اينست كه فقط در ميان دو نشانِ سبز بدَوَدْ، و در باقى شوط آهسته برود.»
هروله را دويدن معنا كرده و گفته است: «سعى جز در ميان دو نشان سبز بايد آهسته انجام گيرد» آيا مفهومِ لغوىِ «سعى» را علماى عرب زبان نمى‌فهمند كه عبارت از شتاب گرفتن در راه رفتن است و هروله هم به معناى دويدن نيست، سعى، راه رفتنى است كه حد وسط ميان «عَدْو \دويدن) و «مشى \راه رفتنِ عادى» است كه بايد آهسته انجام نگيرد.
و ساعى سلانه سلانه قدم برندارد. ديديد كه علماى عرب رخصت نمى‌دهند راه پيمودن ميان صفا و مروه با سعى و كوشش و سرعت مناسبِ مفهومِ سعى انجام گيرد. اين تذكرات از آنِ عبدالعزيز بن عبداللّٰه بن باز، رئيس كل ادارات بحوث علميه و افتا و ارشاد اسلامى است كه سعى را بدانسان گزارش كرده‌اند!
كتاب ديگرى است به زبان عربى كه 83 صفحه دارد و تعدادى تصوير در آن ديده مى‌شود. عنوان اين كتاب «دليل الحاج فى خدمته ضيوف الرحمن» است. در صفحۀ 27 و 28 اين كتاب تحت عنوان «تنبيهات على أخطاء يرتكبها بعض الحجاج فى أعمال الحج» مطلبى آمده كه خلاصۀ ترجمۀ آن اين است: