20بارى از جمله سعادت شخص است اگر در اين سفر چيزى از او بشكند يا تلف شود يا دزد ببرد يا مصارف او زياد شود، بايد كمال ممنونيت را داشته بلكه شاد باشد، زيرا كه همه اينها بر ميزبان است. در ديوان اعلى ثبت است كه به اضعاف مضاعف، تلافى خواهند كرد.
نمىبينى اگر كسى تو را به ميهمانى به خانه خود بطلبد و در اثناى راه صدمه بر تو وارد آمده باشد اگر ميزبان بتواند - مهما امكن - جبران آن را متحمل مىشود؟ ! چونكه خود طلبيده با اين كه لئيم است و عاجز فكيف ظنك با قدر القادرين و اكرم الاكرمين . حاشا و كلا او كرم از كه كمتر از عرب باديه نشين باشد، نعوذ بالله من سوء الظن بالخالق.
و صدق اين مقاله بر كسى واضح است كه ميان اعراب باديه نشين گرديده و ديده باشد.
الخامس اين كه: بايد خوش خلق باشد وتوضع بورزد از رفيق و مكارى و غيره كوچكى بنمايد و از لغو و فحش و درشت گوئى و ناملايم در حذر باشد، نه حسن خلق، تنها آن است كه اذيتش به كسى نرسد بلكه از جمله اخلاق حسنه آن است كه از غير، تحمل اذيت بنمايد. بل نه تنها متحمل شود بلكه در ازاى او خفض جناح 1كند الى ذلك يشير قوله فى الحديث القدسيه: حاصل آن اين كه «رضايت خود را در جفاى مخلوق پنهان كردهام هر كه درصدد رضا جويى از ما است بايد ايذاء غير را متحمل شود.»
السادس اين كه: نه تنها قصد حج كند و بس بلكه در اين ضمن، بايد چندين عبادت راقاصد باشد كه يكى از آنها حج است، از قبيل زيارت قبور مطهره شهدا و اوليا و سعى در [ قضاى ] حوائج مؤمنين و تعليم و تعلّم احكام دينيّه و ترويج مذهب اثنا عشريه و تعظيم شعائر اللّٰه وامر به معروف ونهى از منكر و غير ذلك.
السابع اين كه: اسباب تجمع و تكبّر براى خود فراهم نياورد بل شكسته دل و غبار آلوده، رو به حريم الهى رود، همچنان كه درمناسك هم اشاره به آن شده در باب اِحرام.
الثامن اين كه: ازخانه خود حركت نكند مگر اين كه نفس خودش را در هر چه با خودش برداشته باجميع رفقاى خود و اهل خانه و هر چه تعلق به او دارد، امانتا به خالق خود - جل شأنه - بسپارد با كمال اطمينان دل، از خانه بيرون رود، فانه جلت عظمته نعم الحفيظ و نعم الوكيل و نعم المولى و نعم النصير.