134او تفصيلى در تاريخ باقى نمانده است. همين قدر مى‌دانيم، سعود پسر مقرن نخستين فرد معروف اين خاندان است كه در درعيّه به امارت رسيد. وى بر آل مَعْمَر كه اخوال او بودند تاخته اهالى درعيه را قتل عام كرد و آل مَعْمَر را به عُيَيْنَه متوارى ساخت و خود در آن شهر به امارت نشست. او در سال 1140/1727 در درعيه درگذشت و پسرش محمّد حكمران آن شهر شد.

محمد بن سعود (1140 - 1179 ه‍. ق.)

چنان كه گذشت، محمد بن عبدالوهاب وقتى نتوانست در عيينه بماند به درعيه رفت.

وى در آنجا به خانۀ يكى از شاگردانش كه عبداللّه بن سُوَيْلِم نام داشت وارد شد و ساير شاگردان و مريدانش دور او را گرفتند. محمد بن سعود به تشويق برادرش ثِنْيان و مُوضِى همسرش از فرصت استفاده كرده به ديدار شيخ رفت و با او پيمان اتحاد منعقد كرد. از آن پس شيخ محمد مجال پيدا كرد نقشه‌هايى را كه سالها در سر كشيده بود عملى كند و دولت وهابى را بر پايه‌اى استوار تأسيس نمايد. محمّد به اشارت شيخ و ارشاد او ارتشى مجذوب و خونريز از اعراب تشكيل داده شروع به دست‌اندازى و غارت قبايل نجد كرد. «عُرَيْعر» امير احساء و حسن بن هبةاللّه امير نجران، در سال 1178/1765 براى رفع غائلۀ وهابيان بر درعيّه تاختند.

ليكن محمد بن سعود به تدبير شيخ اين خطر را دفع كرد. امير احساء را ناگزير از بازگشت به شهر خويش كرد و با امير نجران پيمان صلح منعقد نمود. دهام بن دَوَاس، امير رياض دشمن سرسخت شيخ از سال 1160/1747 حملات خود را به درعيّه آغاز كرده بود كه سالها ادامه داشت و موجب كشتار بسيار از طرفين شد. اميران حُرَيْمِلاء و ضَريِّه نيز هر وقت فرصت مى‌يافتند بر درعيّه حمله مى‌بردند. امّا محمد بن سعود مقاومت مى‌كرد و ابن عبدالوهاب نيز در ميدان جنگ حاضر مى‌شد و روحيّۀ سربازان را تقويت مى‌كرد. سرانجام محمد بن سعود در 1179/1765 بعد از بيست سال حكمرانى و جنگ درگذشت و جاى خود را به پسرش عبدالعزيز سپرد.

عبدالعزيز بن محمد (1179 - 1218 ه‍. ق.)

در مدت دويست سالۀ حكومت آل سعود دو امير در اين خاندان به قدرت و مهابت و قساوت شهرت يافتند؛ يكى عبدالعزيز بن محمد بن سعود ¹و ديگرى عبدالعزيز بن