86بزرگى را محتمل شدند. پيشاپيش لشكريان اسلام على - ع - حمزه و عبيدة بن حارث به نبرد برخاستند و سه تن از بزرگان قريش به نامهاى: شيبه، عُتبه، و وليدبن عتبه، به دستشان به درك واصل شدند.
اين نبرد با پيروزى و سرافرازى سپاه اسلام پايان پذيرفت و كفار شكست خورده، در كمال ذلت به مكه باز گشتند.
در سال سوم هجرى، كفار مكه براى انتقامجويى و تلافى كشتههاى خود در جنگ بدر، با همۀ قوا به عزم نبرد با مسلمانان، عازم مدينه شدند.
پيامبر - ص - شوراى نظامى تشكيل داد، پير مردها و منافقين به سركردگى «عبداللّٰه ابن اُبَى» نظرشان اين بود كه در داخل شهر با كفار بجنگند، مردها در بيرون خانهها و زنها و بچهها از بالاى بام خانهها با پرتاب سنگ.
اما حمزه و تعدادى از بزرگان مهاجرين و انصار و جوانان رأيشان اين بود كه در بيرون شهر با دشمن رو برو شوند. زيرا دشمن جنگِ در داخل شهر را حمل بر ترس و بُزدلى خواهد نمود، و جرأت او بيشتر خواهد شد.
تعدادى از مهاجرين و انصار بخصوص كسانى كه موفق به شركت در جنگ بدر نشده بودند، در اين زمينه مطالبى گفتند.
حمزه خطاب به پيامبر - ص - گفت:
به خدايى كه قرآن را بر تو نازل كرده، امروز چيزى نخواهم خورد تا با شمشيرم در بيرون شهر با كفار بجنگم. 1