16ظلم، قصد آن خانه را كند، او را از عذابى دردناك مىچشانيم. البته در جاهاى ديگر نيز خداوند ستمگران را مىگيرد (وَلاٰتحسبنّ اللّٰه غٰافِلاً عمّا يعمل الظّالمون) . 1اما اخذ فورى و پايان بخشيدن سريع به حيات ظالم، ويژۀ بلد امين و سرزمين مكه است.
بنابراين دعاى حضرت ابراهيم - عليهالسلام - مبنى بر درخواست امنيت و روزى براى مكه و ساكنان آن، جامع بين تكوين و تشريع است: «و اذ قال ابراهيم ربّ اجعل هذا بلداً آمنا، وارزق اهله من الثمرات من آمن منهم باللّه و اليوم الآخر قال و من كفر فَأمَتّعُهُ قليلاً ثم اضطره الى عذاب النار و بئس المصير» ؛ 2يعنى خدايا! اين شهر را مأمن قرار ده و ساكنان آن را از ميوهها برخوردار فرما. البته اين دعا براى مؤمنان است، از اين رو بلافاصله فرمود: آن كسى كه اهل ايمان به خدا و روز رستاخيز باشد، نه اهل كفر. پس ما مكه را براى همه ساكنان آن، سرزمين پر بركت قرار داديم، اما مؤمن كسى است كه هم در دنيا و هم در آخرت حسنه دارد. البته ممكن است كافران به بركت مؤمنان چند روزى از نعمت مكّه برخوردار شوند اما پايان كارشان گرفتارى به عذاب الهى است.
شاهد ديگر در سورۀ انفال است: «واذكروا اذ انتم قليلٌ مستضعفون فى الأرض تخافون ان يتخطّفكم الناس فَاوٰيكُمْ وأيّدكُم بنصره و رَزَقَكُم من الطيبات لعلكم تشكرون» ؛ 3اختطاف و ربوده شدن، امر تكوينى بود، پس امنيت مقابل آن نيز امر تكوينى است.
شاهد ديگر اين كه: مردم مكه به رسول خدا - صلى الله عليه و آله - مىگفتند: «وقالوا اِنْ نَتَّبع الهدى معك نُتَخطَّفُ من ارضنا» 4؛ يعنى اگر به تو ايمان بياوريم، امنيت نداريم.
قرآن در جواب مىفرمايد: «او لم نمكّن لهم حرماً آمناً يُجبىٰ اليه ثمرات كل شئٍ رزقاً من لَدُنّا ولكنّ اكثرَهُم لايعلمون» 5؛ يعنى ما دو