144جنگ بدر شركت نمود، بدرود حيات گفت و او اوّل كسى است از مهاجرين، كه در بقيع بخاك سپرده شد. 1
مورّخان و شرح حال نويسان از جمله ابن عبدالبر (متوفاى 463) و ابن اثير (متوفاى 630) از ابن عباس نقل نمودهاند كه رسول خدا - ص - به هنگام مرگ عثمان بن مظعون، در بالين وى نشسته بود، صورت به صورت او گذاشت، چون سر برداشت اشك در ديدگان آن حضرت حلقه زده بود و دوّمين بار صورت به صورت او گذاشت چون سر برداشت اشك و اندوه آن حضرت براى همۀ حاضرين مشهود بود و سوّمين بار صداى ناله و شيونِ آن حضرت بلند گرديد و حاضرين با ديدن اين منظره گريه و شيون سر دادند. 2بوسۀ رسول خدا بر پيشانى ابن مظعون
در منابع شيعه از امام صادق - ع - 3و در منابع اهل سنت از عايشه 4روايت شده است كه رسول خدا - ص - پس از تغسيل و تكفين ابن مظعون، در حالى كه اشك مىريخت بر پيشانى او بوسه زد «فلما غسل و كفن قَبَّله رسول اللّه بين عينيه» 5در مسند احمد بن حنبل و طبقات گفتار عايشه چنين نقل شده است: «انّ رسول اللّه قَبَّل عثمان بن مظعون و هو ميت، قال فرأيت دموع النبى تسيل على خدّ عثمان بن مظعون» . 6
و همچنين اين نكته از گفتار محدّثان و مورّخان به وضوح بدست مىآيد كه رسول خدا - ص - بهنگام مرگ و دفن پيكر ابن مظعون و بعدها تا آن حضرت زنده بود، با قول و عملش و با گفتار و كردارش بر حفظ اثر قبر و اِبقاء نام اين صحابۀ جليل القدر توصيه و تأكيد مىفرمود و بر سر تربت وى حاضر مىگرديد و ياد او را زنده و براى وى از خداوند متعال اعلاى درجه و نزول رحمت درخواست مىنمود.