234بلند چهار طبقه، با اتاقهاى بزرگ اسكان يافتيم.
شش روز در جدّه، در انتظار رسيدن بارهايمان مانديم كه از بيروت بار زده بودند. پس از آنكه رسيد و دشواريهاى گمرك را طى كرد، به قصد «مكۀ مكرّمه» حركت كرديم. در طول اقامتمان در جدّه، يك روز هم به زيارت جايى كه مى‌گفتند «قبر حوّا» است، در بيرون شهر رفتيم، كه راهى طولانى بود.
جدّه در اطراف خود «بارو» داشت و سه در، در غرب و شرق و جنوب.
كنسولگريهاى كشورها در آنجا بود. به غير مسلمانان هم اجازه نمى‌دادند كه از محدودۀ شهر بيرون روند. در جدّه تعداد زيادى سياهپوستان تيره‌رنگ هست كه اغلب، لخت مى‌باشند، نرخهاى شهر گران است و آبش تلخ و ناگوار و گران! بعداً شنيديم كه آب شيرين هم دارد كه از آبهاى باران فراهم مى‌آيد، ولى ما نمى‌دانستيم.
در راه «بحره»
هنگام خروج از جدّه، از هر مركبى دو قروش پول مى‌گرفتند. چون پشت در خروجى حجاج جمع مى‌شدند، كالاهاى بسيارى از حجّاج به سرقت مى‌رفت. دزدان هم بيشتر از نيروهاى نظامى بودند كه براى حفظ امنيت آنجا بودند! يك آفتابۀ مسى هم از ما به سرقت رفت!
از جدّه به سوى «بحره» حركت كرديم و پس از غروب به آنجا رسيديم. چون پيش از ظهر از جدّه حركت كرده بوديم، نماز ظهر و عصر را در راه خوانديم. من و دوست همراهم از كجاوه پايين آمده، وضو گرفتيم، سپس كمى راه رفتيم، نماز ظهر را خوانده، باز كمى راه رفتيم آنگاه نماز عصر را خوانديم، چون نمى‌شد از قافله عقب ماند، راه پرخطر بود و نظاميان هم از جدّه تا مكّه، همه جا، در دشتها و بالاى كوهها پخش بودند و در شيپورهايشان مى‌دميدند و ديگران پاسخ شيپورشان را مى‌دادند. البته