175
6 - الايمٰان: در تفسير بيضاوى آمده است: مدينه را «ايمان» مى‌گويند؛ زيرا مردم مدينۀ منورّه الگو، نمونه و مظهر ايمان بوده‌اند. 1
عبداللّه بن جعفر بن أبى طالب گفته است: خداى سبحان براى مدينه دو نام قرار داده: 1 - دار 2 - ايمان 27 - 8 - البارَّة (البَرَّة) : معناى دوواژه يكى است. مقصود از آن دو، زيادى بركات و فيضى است كه شامل مردم مدينه منوره و همۀ مردم جهان مى‌شود.
سمهودى مى‌گويد: از آنجا كه مدينۀ منوره سرچشمۀ اسرار معنوى و محلّ درخشش أنوار الهى و بركات نبوى است «البَرَّة» ناميده شده است. 39 - 10 - 11 - 12 - «البَحْر» ، «البَحْرَةْ» ، «البَحِيرَةْ» و «البُحَيْرَة»
چهار واژۀ فوق بر مدينۀ منوّره اطلاق گرديده است. يا قوتى مى‌گويد: «استبحار» و «بحر» به سرزمين وسيع گفته مى‌شود و «البحر» به روستا نيز اطلاق شده است. 4
در حديثى آمده است سعدبن عبادۀ اَنصارى هنگامى كه مريض شده بود، رسول خدا - ص - به عيادتش رفت، آن حضرت پس از احوالپرسى و عيادت او، از برخورد ناخوشايند «عبدالله بن أُبىّ بن سلول» گِله كرد. سعد عذر خواهى نمود و براى او درخواست بخشش كرد و گفت:
«اعف عنه يا رسول اللّه و اصفح. . . و لقد اصطلح أهلُ هذه البحيرة أن يُتَوَّجوه فيعصِّبوه بالعصابة.» 5اى رسول خدا او را ببخشيد و از او بگذريد. . . زيرا مردم اين بحيره بر اين نوع برخوردها عادت كرده‌اند و خوشنودند.