100اواسط قرن سوّم صورت گرفته است اقدام بنى‌اميه در تخريب و انهدام خانۀ فاطمۀ زهرا - ع - است كه در قرن اول صورت گرفت ليكن بخش اول گفتار سمهودى را - در مورد قبر يگانه يادگار رسول خدا - بايد يك نوع تحريف تاريخ و تغيير واقعيّت دانست؛ زيرا وى به جاى انگيزۀ واقعى اين موضوع، رايج نبودن بنا و ساختمان بر قبور بزرگان را دليل اختفاى قبر آن حضرت معرفى مى‌كند. در صورتى‌كه قبور عده‌اى از صحابه و اقوام ديگر رسول خدا - ص - در مكه و مدينه در داخل و خارج بقيع مشخص مى‌باشد و لذا بايد علت اختفاى قبر آن حضرت را در جاى ديگر جستجو كرد و انگيزۀ واقعى آن را همانگونه كه هست، بيان نمود؛ همان انگيزه و علّتى كه در منابع حديثى و تاريخى شيعه و اهل سنت منعكس گرديده است و آن عبارت است از وصيت و تأكيد فاطمه زهرا - سلام‌الله عليها - بر اين كه پيكر پاكش شبانه دفن شود و قبر مطهرش پنهان و مخفى گردد.
در صحيح بخارى و صحيح مسلم، در ضمن نقل جريان اختلافِ‌نظر حضرت زهرا - س - با اقدام و عملكرد ابوبكر در مورد فدك و ارث رسول خدا - ص - از عايشه چنين آمده است:
«فوجدت فاطمة على أبى بكر فى ذلك فحجرته فلم تكلمه حتى توفيت و عاشت بعدالنّبى - ص - ستة اشهر، فلما توفيت دفنها زوجها على ليلاً و لم يؤذن بها أبابكر و صلّى عليها» . 1
فاطمه - عليهالسلام - از اين جهت نسبت به ابوبكر رنجش خاطر پيدا كرد و با او سخن نگفت تا از دنيا رفت.
عايشه اضافه مى‌كند: «فاطمه پس از رسول خدا - ص - شش ماه زنده بود و چون از دنيا رفت همسرش على، ابوبكر را از وفات وى مطلع نساخت و خودش بر پيكر او نماز خواند و شبانه دفن نمود.»
ابن عبدالبر مى‌گويد: «وكانت اشارت على زوجها أن يدفنها ليلاً» 2: