80كه مسلمانان دارا و ثروتمند، با استخدام نيرو و بهرهگيرى از تازهترين وسايل و ابزار، آن گوشتها را حفظ كنند و به صورت بهداشتى ذخيره نمايند سپس آنها را بين فقراى دنيا توزيع كنند و يا بفروشند و پول آن را به نيازمندان برسانند و در راههاى عمومى خير، مصرف نمايند نه آن كه اصل ذبح را تعطيل كنند.34
خلاصۀ نظر شيخ مغنيّه:
پس از انتشار فتواى شيخ محمود شلتوت كه از نظر خواننده گذشت، شيخ محمد جواد مغنيّه مشاور دادگاه عالى شرع، مذهب جعفرى در بيروت آن را خوانده و نقطه نظراتى را ابراز داشته كه آن نكات قابل توجّه فقهى و اصولى در بردارد و خلاصۀ نظر آن دانشمند مرحوم را ذيلاً مىخوانيد:
آيا شارع معصوم و مبرّا از عبث و بيهودهگويى، حاجيان بيت را به ريختن خون حيوان موظّف مىدارد در حالى كه ذبيحهها به هر تقدير در روى زمين مىمانند و در معرض عفونت قرار مىگيرند؟ !
آيا حاجى خون حيوان را بايد بريزد با اين كه پيش از ذبح و بهنگام كشتار يقين دارد كه قربانيش در كورهها سوزانده شده و يا در زير خاكها دفن خواهد گرديد؟ چنانكه همه ساله در جلو چشمان همگان، اين كار تكرار مىشود و حاجى مختصر پولى بابت سهم فقير، به بينوايى مىدهد و يا كنار مىگذارد و بعد قربانى را مىكشد و آن را در قربانگاه منى رها مىكند و مىرود.
بدون شك اگر خشك كردن گوشتها ممكن باشد و يا با احداث سردخانه و تجهيزات نوين ديگر، آن همه گوشتها كنسرو شود و به صورت بستهبندىهاى بهداشتى به مصرف برسد، همه قربانىها در منى بايد ذبح شوند و حكم شريعت به دقّت بايد اجرا گردد. امّا بحث در اين است كه چنين عملى انجام نمىشودو حاجى، به يقين مىداند كه گوشت قربانى او از بين خواهد رفت.
هيچ كس نمىتواند به قصد قربت و بعزم انجام كارى كه خدا فرمان داده، عملى را به جا آورد مگر آن كه به يكى از طرق مشروع، احراز كند كه خداوند به آن امر فرموده است وگرنه آن، نوعى تشريع من عندى و بدعت محرّم از لحاظ شرع و عقل، خواهد بود، به عبارت ديگر عبادت از امور توقيفى است و در صحّت آن، شرط است كه امتثال، با انجام كارى، تحقيق يابد كه امر به آن كار تعلّق يافته است و تقرّب با آن حاصل مىباشد و الاّ نه امرى هست و نه عبادتى