184شِعْبِ، حدود 40 نفر بودند.61 كه به شكل سازماندهى شده خصوصاً در تاريكى شب از آن حضرت حراست مى‌كردند.62
حضرت خديجه - عليهاسلام - نيز كه اموال فراوانى داشت، همه را براى مسلمانان محاصره شده در شِعْبِ خرج و مصرف نمود.63 يعنى در موسم حج - در ذى‌الحجّه - و عمره - در رجب - كه رسول خدا - ص - و يارانشان مى‌توانستند از شِعْبِ خارج شوند، مقدارى آذوقه و مواد خوراكى تهيه نموده، و سپس در دوران محاصره از آن استفاده مى‌كردند.64
گاهى از اوقات نيز ابوالعاص بن ربيع شترى كه بار گندم و خرما داشت تا دهانه شِعْبِ آورده، سپس آن را به داخل درّه هدايت مى‌كرد تا بنى‌هاشم از آن استفاده نموده و تا حدودى از گرسنگى رهايى يابند.65
نام حكيم بن حِزٰام نيز در شمار كسانى‌كه آذوقه به شِعْبِ مى‌فرستادند ذكر گرديده است، ليكن در صورت صحّت، از آنجاكه وى از محتكران زمان پيامبر ص - بوده و از كسانى است كه رسول خدا - ص - هديه وى را نپذيرفته‌اند، شايد بتوان گفت انگيزۀ او منافع مادى بوده است.66
يعقوبى (م 293 ه. ق) در اين زمينه مى‌نويسد: قريش، شش سال پس از بعثت، رسول خدا را با خاندانش از بنى‌هاشم و بنى‌مطلب بن عبد مناف در دره‌اى كه به آن «شِعْبِ بن هاشم» گفته مى‌شد محصور ساختند و رسول اكرم با همۀ بنى‌هاشم و بنى مطلب سه سال در شِعْبِ ماندند تا آنكه رسول خدا و نيز ابوطالب و خديجه تمام دارايى خود را از دست دادند و به سختى و نادارى گرفتار آمدند. سپس جبرئيل بر رسول خدا فرود آمد و گفت: خدا موريانه را بر صحيفۀ قريش فرستاده تا هر چه بى‌مهرى و ستمگرى در آن بود بجز جاهايى را كه نام خدا بر آن نوشته شده، خورده است.67
وضعيت غم‌انگيز رسول خدا - ص - و همراهانشان در شِعْبِ، افرادى چون هشام بن عمرو را تحت تأثير قرار داده و آنها را براى شكستن حلقۀ محاصره به حركت واداشت، وى به همراه زهير بن ابى اميه، و مطعم بن عدى، و ابوالبخترى، و زمعة بن اسود بن مطلب، شبانگاهان در دهانۀ دره حجون كه از مناطق بالاى مكه است قرار گذاشته، آنجا جمع شدند و پيمان بستند تا در مورد لغو پيمان‌نامه اقدام كنند.68
دهانۀ درّه حَجُون همان جائى است