83
احرام:
از جمله، براى ورود به حرم بايد احرام بست و چه زيباست وحدت ريشه‌اى «حرم» و «احرام» كه به يك تعبير دقيق مى‌توان «احرام» را بازسازى «حرم» در وجود «مُحرم» شمرد: حاجى كه احرام بر مى‌بندد، گويا «حرم امن خدا» را در «وجود خود» بوجود مى‌آورد و منطقۀ وجود خودش را منطقۀ ممنوعه و منطقۀ صلح و آرامش و منطقۀ امن و امان اعلام مى‌دارد و راستى در واقعِ امرهم، يان، بدين منوال است... كه پس از احرام 24 مورد بر حاجى حرام مى‌شود:
حاجى حق ندارد حتى موى خود را - يك موى خود را - بكند. حق ندارد دندان خود را در آورد، حق ندارد خون از بدن خود يا ديگرى در آورد، حق ندارد به حيوان و حتى حشره‌ايكه در بدن يا لباس اوست و يا در حرم است، تعرض كند، حق ندارد با فردى ولو غير حاجى به مجادله و «لا واللّٰه و بلى واللّٰه» گوئى بپردازد و محرماتى ديگر از اين مقوله...
از سوى ديگر حق ندارد بر گرد محور شهوت بگردد، حتى برگرد مقدمات آن:
خواستگارى رفتن براى خودش يا ديگرى، عقد كردن براى خودش يا ديگرى، هرگونه نگاه شهوت آلود يا كار شهوت آلود (چه قبلاً حلال بوده يا نه) حتى عطر زدن، بوى خوش بازار عطر فروشها را استشمام كردن، بينى خود را از بوى بد گرفتن، از آفتاب به سايه رفتن، سر پوشيدن، پشت پا را پوشيدن...
غرض بر شمارى همه محرمات احرام نيست، و بلكه منظور از اين بر شمارى اشاره وار تجسم بخشيدن به حالت پر معنويت و پر تقدس محرم است كه از وجود او يك حرم امن الهى ساخته است... سخن كوتاه كنيم:
حاجى پس از احرام، حالتى فرشته‌گون مى‌يابد: پاك از آلودگيهاى مادى، از شهوت، از غضب و از هر چه كه مميزات حيوانى اوست... و چنين حالتى براى همۀ آيندۀ آدمى بياد ماندنى و فراموش ناشدنى است و از اين رو سرمشق گرفتنى و پندآموز است.
براى تعليم آدمى، بايد بروشى دست زد كه براى هميشه بيادش بماند. و بدين علت است كه به حاجى دستور داده‌اند كه لباس دوخته‌اش را از خود دور كند...
حاجى به نشانۀ جدائى از وابستگيها و پيوستگيها و فروهشتن همۀ نمودارهاى امتياز و برترى جوئى و فخر فروشى، لباس از تن بيرون مى‌آورد و به دو جامۀ سپيد ساده بسنده مى‌كند تا تمام امتيازاتى را كه مدسازان و طراحان و خياطان در هزار هزار مد لباس از نظامى و روحانى و نژادى و قبيله‌اى و لباسهاى مخصوص پادشاهان متكبر و زمامداران پر ادعا، اختراع كرده‌اند زير پا