167ابى‌بكر، عبدالله بن عمر، طاووس بن كيسان، فضيل بن عياض، احمد بن على علبى (در كنار فضيل ابن عياض) ، ابوعبيد قاسم بن سلام، محمد كنانى، عبدالله بن عبيد بن عمر، مجاهد بن جبير، عطاء بن ابى‌رباح، سفيان بن عُيينه، آجرى و بسيارى ديگر از اوليا و صالحانى كه به جهت اختصار، از ذكر آنها خوددارى كرده است. (صص 88 و 89)
او همچنين از چاه‌هاى آب كه در پى مى آيد، به عنوان چاه‌هايى كه زيارت مى‌شده، ياد كرده است:
چاه آدم (ع) در ابطح، چاه ابراهيم (ع) در مكه، و بئر ميمون نزديك مكه كه در آنجا قبر خليفه عباسى منصور قرار دارد. (ص 89)
اما توضيحات هروى دربارۀ كوه‌هاى مكه و برخى اقوال دربارۀ آن، به شرح زير است:
1. كوه ابوقبيس، كه كوه صفا بخشى از آن به شمار مى‌آيد، گفته مى‌شود قبر آدم در
آن است؛ و به قولى قبر آدم نزديك منارۀ مسجد خَيف است و نيز گويند قبر شيث
در غارى در ابوقبيس است و در همين كوه مسجد ابراهيم خليل (ع) قرار دارد.
2. كوه قُقَيقُعان، كه كوه مروه بخشى از آن به شمار مى‌آيد. گفته مى‌شود سنگ‌هاى
كعبه را از اين كوه، و به قولى از كوه حِرا و ثَبير، و به قول ديگرى از هر هفت كوه
مكه آورده‌اند.
3. كوه حِرا، كه پيامبرخدا (ص) در آن عبادت مى‌كرد.
4. كوه ثور، كه غار محل پنهان شدن پيامبر (ص) و ابوبكر در آن قرار دارد.
5. كوه ثَبير كه آن را زيارت مى‌كنند. (ص88)
اماكن اطراف مكه و ميان مكه و مدينه
هروى در كتاب خود (ص 84) با ايجاز و اختصار، به برخى اماكن مقدس اطراف مكه اشاره مى‌كند كه عبارت‌اند از:
كوه و سرزمين عرفات، كه به گفته وى جزو حرم نيست و در اراضى آن قبر عبدالله بن عامر قرار داشته و تا آن زمان از بين رفته بوده است؛ «مئذمين» ، كه انتهاى آن به عَرَفه منتهى مى‌شود؛ وادى الجمار؛ مُزدلِفه و مشعر الحرام.
او دربارۀ ارتباط اين اماكن با آدم و حوا به باورهايى اشاره مى‌كند كه بر اساس آن، آدم و حوا در مشعرالحرام به يكديگر رسيدند و در مزدلفه حوا به آدم نزديك شد و در عرفه با يكديگر آشنا شدند. سپس مى‌افزايد كه به قولى، آدم در هند و حوّا در جدّه هبوط كردند.