86شراب فروشى مى‌كرد و خليفۀ دوم، به اين جهت از او ناراضى بوده و او را لعن كرده است؛ پيش‌تر روايتش را نقل كرديم. اين روايت را محمد بن ادريس شافعى در السّنن المأثوره، كه در دارالنشر، بيروت، در سال 1406 به چاپ رسيده، در صفحه 283 و 284 نقل كرده است.

ابوبكر عبدالرزاق بن همّام الصنعانى در كتاب المصنف خود، كه در المكتب الاسلامى در بيروت در سال 1403ق. به چاپ رسيده در صفحه 8 و 195 نقل كرده است.

احمد بن حنبل در مسند خويش، در جلد 1، كه در دارالنشر مؤسسه قرطبه مصر، به چاپ رسيده، در صفحه 25 نقل كرده و بسيارى از عالمان اهل سنت، اين حديث را از متواترات احاديث درباره سمرة بن جندب دانسته‌اند.

2. اگر بخواهيم به رواياتى مانند: «أَصْحَابِي كَالنُّجُومِ بِأَيهِمُ اقْتَدَيتُمُ اهْتَدَيتُمْ» تمسك كنيم، بايد كسانى كه به اقتداى افرادى نظير سمرة بن جندب، شراب فروشى را پيشه كنند، بايد باعث هدايت‌شان باشد درحالى‌كه پيامبر، به شدت با آن مخالفت كرد و قرآن كريم، استعمال و ساخت و فروش خمر را مطلقاً حرام دانسته و اين از مسلمات فقه اهل سنت نيز مى‌باشد.

3. آيا هركس را كه پيامبر را ديده و آن حضرت را ملاقات كرده، مى‌توان صحابى شمرد؟ چون اهل سنت در تعريف صحابى نكات متناقض وحتى ضدّ اصول بيان كرده‌اند.

محمد بن اسماعيل بخارى، (امام بخارى) در صحيح بخارى (أصح الكتاب بعد القرآن عند السّنة) در باب فضائل اصحاب النبى، در تعريف صحابه چنين مى‌نگارد:

«و من صحب النبي - [ صلّى الله عليه و آله و سلّم] - او رآه من المسلمين فهو من أصحابه» . ¹

«صحابى رسول الله (ص) كسى است كه همراه و همنشين پيامبر بوده، يا در حالى‌كه مسلمان بوده، او را ديده است.»

با توجه به اين حديث و چنين تعريفى از صحابه، بايد تمام منافقين، نظير عبدالله بن