168
جايگاه حاج و خادم الحجاج
امير مؤمنان عليه‌السلام مى فرمايد:
«الْحَاجُّ وَ الْمُعْتَمِرُ وَفْدُ اللَّهِ وَ حَقٌ عَلَي اللَّهِ أَنْ يُكْرِمَ وَفْدَهُ وَ يَحْبُوَهُ بِالْمَغْفِرَةِ» ؛ «حج گزار و عمره گزار ميهمان خدايند و برخداست كه ميهمانش را گرامى بدارد و او را با مغفرت، هديه دهد.» 1
در جايى كه رأفت و رحمت الهى، تكريم زائر را بر حضرت حقّ لازم مى شمارد، تكليف ما، در گرامى داشت جايگاه زائران مشخص مى گردد.
اسحاق بن عمار از امام صادق عليه‌السلام چنين روايت مى كند:
«مَنْ طَافَ بِهَذَا الْبَيْتِ طَوَافاً وَاحِداً. . .» . 2
«كسى كه يك بار پيرامون اين خانه - كعبه - طواف كند، خداوند برايش شش هزار حسنه مقرر مى دارد و شش هزار گناهش را مى بخشايد و شش هزار درجه به او عطا مى كند؛ تا آن گاه كه به محل مُلتَزَم رسيد، خداوند هشت درِ بهشت را به رويش مى‌گشايد و به او گفته مى‌شود: از هر در كه مى‌خواهى وارد بهشت شو.
پرسيدم: جانم به فدايت! اين همه فضيلت در يك طواف؟ !
حضرت فرمودند: آرى و تو را آگاه نمايم از كارى پرفضيلت تر از آن، برآوردن حاجت يك مسلمان برتر است از يك طواف، دو طواف. . . و شمردند تا رسيدند به ده طواف.» 3
امام خمينى رحمه‌الله هنگامى كه همراه دوستان طلبۀ خود براى زيارت به مشهد مقدس مشرّف مى شدند، دعا و زيارت خود را در حرم، مختصر انجام مى داد و زودتر از ديگران به منزلى كه اجاره كرده بودند، باز مى گشت و خانه را نظافت، سماور را روشن و چايى را مهيا مى كرد و منتظر بازگشت ساير دوستان مى ماند و با آمدن دوستان، به پذيرايى از آنان مى پرداخت.
روزى يكى از همراهان از ايشان پرسيد: اين چه كارى است كه مى كنيد، براى انجام اين كارها و خدمات، دعا و زيارت را كوتاه و مختصر مى خوانيد و سريع بر مى گرديد؟ !
امام رحمه‌الله در پاسخ مى گويد: «من ثواب اين آب و جارو و آماده كردن چايى را كمتر از ثواب آن دعا و زيارت نمى دانم.» 4