1632. افزايش عشق و محبت به آل الله عليهم‌السلام كه در نتيجۀ اطاعت و پيروى از آن ها، بيشتر مى شود.
3. آموزش معارف دينى و آگاهى بخشى به مخاطبان از حقايق دينى، به جهت اصلاح و تربيت.
4. آشنايى با حقّانيت شهداى راه حقيقت و فضيلت و زنده نگاه داشتن ياد و مرام آن بزرگواران.
5. همدردى و تسليت با مصائب آل الله عليهم‌السلام.
6. افشاگرى ستم و ظلم طواغيت زمان معصومان: و سعى در دشمن شناسى.
7. تعزيۀ غيرمعصوم را به حداقل بسنده كردن و تسليت صاحبان عزا با تعزيۀ حضرت سيدالشهدا عليه‌السلام.
8. در نهايت از عواطف والا، جهت آموزش هاى كارآمد معارف دينى بهره بردن.
اگر عزادارى و مراثى و مراسم، چنين اهدافى را پى بگيرند، بى شك مورد تأييد هر منصف و هر فرد منطقى خواهد بود. متأسّفانه اكنون مراسم عزادارى به آفت ها و آسيب هاى جدّى گرفتار شده كه به هيچ عنوان قابل پذيرش، دفاع و تأييد نيستند؛ برخى از اين آفات به مرور زمان، بر اثر سهل انگارى رايج شده است؛ مانند:
1. رفتار خشونت آميز كه مصداق «اضرار به نفس» است و باعث وهن شيعه مى شود.
مانند: قمه زنى، آويزكردن قفل به بدن، كبود يا خونى كردن سينه و پشت، پريشان كردن مو و. . . .
2. استفاده از ابزار نامتناسب، مانند: نواختن شيپور، آهنگ هاى لهو و مبتذل، علامت هاى بسيار سنگين، با شكلها و مجسمه هاى نامناسب و. . . .
3. استفاده از اشعار و مطالب سست، تحقيرآميز، نامعتبر، دروغ، جعلى، غلوآميز، شرك آلود و ناسازگار با حقايق دين و مقام مقدّس معصومين عليهم‌السلام.
4. انجام كارهاى خرافى، مانند دخيل بستن ها، به خاك افتادن ها و تبرّكات باطل.
5. تصدى و مديريت افراد ناآگاه و اعمال سليقه هاى نسنجيده.
6. بى اعتنايى به وظايف دينى و احكام شرعى؛ مانند رعايت نكردن وقت نماز، اختلاط نامحرم و ارتكاب اعمال حرام.
اين آفت ها باعث شده كه اضافه بر بعضى از اهل سنّت، افراد ديگرى نيز خرده بگيرند و بر مراسم عزادارى انتقاد كنند.
بى شك دفاع از مشروعيت تعزيه و مراثى، به ويژه در عزاى آل الله عليهم‌السلام، به معناى تأييد همه كارهايى كه به نام عزادارى مرسوم شده، نيست.