185گردن من برداشته شود، ممكن است نصف شب خداوند عمر مرا بگيرد و بعد اين پول. . .
دارايى آيت‌الله مرعشى هنگام رحلت
عصر آخرين روزى كه ايشان به حرم مطهر مشرف شد، با غسل و وضو بودند، وقتى بعد از نماز مغرب و عشا به خانه مراجعت كرد، دارايى ايشان هشت تا صد تومانى بود و هيچ پولى در هيچ بانكى و نزد هيچ شخصى نداشت، مگر پول‌هايى كه نزد بعضى از اشخاص در تهران و قم و بعضى از شهرستان‌هاى ايران داشتند كه به آن‌ها قسم داده بودند حتى فرزندان من هم مطلع نباشند و ما پس از رحلت ايشان آگاه شديم، آقا پول‌هايى به اين افراد كه عده‌اى تجار متدين بودند، حواله مى‌دادند و ليست‌هايى از فقرا را به آن‌ها مى‌داد تا پول‌ها را در منزل افراد ببرند و آن‌ها فقط با نشانى منزل حتى اسم صاحب منزل را هم نمى‌دانستند و حق پرسيدن هم نداشتند، آن‌ها هم نمى‌دانستند كه اين پول‌ها از طرف چه كسى است.
غذا و لباس
معمولاً در شبانه‌روز يك وعده غذا ميل ميكردند و آن هم در تابستان غالباً نان و ماست و دوغ و در زمستان آش استفاده مى‌كرد.
دربارۀ لباسش مى‌گفت: از روزى كه من خود را شناختم، يك ذره لباس خارجى مصرف نكردم، هرچه لباس مى‌پوشيد، ساخت داخل بود، روزى خياط گفت؛ آقا دكمه‌اى كه ما مى‌گذاريم از خارج مى‌آيد، فرمود: از همين قيتان‌هايى كه ساخت ايران هست، دكمه درست كنيد تا دكمه آن هم خارجى نباشد.
در طول زندگياش غذا و لباسى كه مصرف ميكرد، از وجوهات شرعى نبود بلكه از نذورات افراد علاقه‌مند به ايشان بود كه مى‌گفتند: آقا ما اين پول را نذر شما مى‌كنيم، هرگونه كه مى‌خواهيد هزينه كنيد، لذا ايشان اين نذورات را صرف مصارف شخصى خويش ميكرد و از وجوهات و بيت‌المال استفاده نمى‌كرد. ضمن اينكه خودش نسبت به مصرف وجوهات بسيار حساس بود، به ما هم زياد نصحيت مى‌كرد و مى‌فرمود: «حكم آتش دارد، مى‌سوزاند، مراقب باشيد خداى ناكرده زندگيتان آلوده به اين جهات نشود.»
بارها طلابى كه مى‌آمدند و وجوه مى‌آوردند و رسيد دريافت مى‌كردند، گاهى مى‌خواستند وجوهى از ايشان بگيرند يا برگردانند، خيلى نصيحت مى‌كرد و مى‌فرمود: «من مقدارى براى معاش شما مى‌دهم، ولى در مصرف آن نهايت دقت كنيد، شما روحانى هستيد، بايد بيش از هر كس ديگرى مواظب بيت‌المال