96
رَضِينَا. . .» .
1
«. . . تو براى من، امام و وسيلۀ راه حقيقتى، اما بعد از تو، حسين (ع) داناترين ما و سنگينترين وزنۀ حلمى است. و نزديكترين فرد از حيث خويشاوندى به پيامبر (ص) است. او قبل از آفرينش فقيه بوده، وحى را پيش از نطق و تكلم قرائت كرده و اگر خدا در ميان خلق فرد بهترى را داشت، محمد (ص) را بر نمىگزيد و اگر محمد (ص) فردى بهتر از على را مىشناخت او را انتخاب نمىكرد و اگر على (ع) فردى بهتر از تو را مىشناخت، او را برمىگزيد و حال كه شما حسين (ع) را بعد از خود برگزيدهايد، ما تسليم امر شماييم و راضى به اين امر گران هستيم.»
البته اين كلمات را محمد حنفيه بعد از توصيۀ امام مجتبى (ع) به امامت امام حسين (ع) براى دوران بعد از خود، بيان و ايراد كرده است كه اين امر نشان دهندۀ تسليم وى به امامت حسين بن على (عليهما السّلام) بوده است.
روايتى ديگر وجود دارد كه على (ع) پس از وصيتهاى خويش به امام مجتبى و امام حسين (عليهما السّلام) به محمد حنفيه چنين فرمودند:
«هَلْ حَفِظْتَ مَا أَوْصَيْتُ بِهِ أَخَوَيْكَ؟ قَالَ: نَعَمْ، قَالَ: فَإِنِّي أُوصِيكَ بِمِثْلِهِ وَ أُوصِيكَ بِتَوْقِيرِ أَخَوَيْكَ لِعَظِيمِ حَقِّهِمَا عَلَيْكَ، فَلاَ تُوثِقْ أَمْراً دُونَهُمَا، ثُمَّ قَالَ: