93اين مرجع تقليد با بيان اين‌كه وسيله تنها به اين‌ها منحصر نيست، خاطرنشان كردند: در آيات و روايات، از ديگر وسايل نيز ياد شده است.

آيت الله سبحانى در ادامه، با اشاره به آيۀ مباركۀ: وَلِلهِ الأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يلْحِدُونَ فِى أَسْمَائِهِ سَيجْزَوْنَ مَا كَانُوا يعْمَلُونَ (اعراف: 180) ابرازداشتند: بهترين وسيله براى تقرّب به درگاه الهى، توجه به فرايض و نوافل مى باشد، بر اين اساس، درخواست دعا و توسل به «اسماء الله» نيز يكى از موارد پذيرفته شدۀ تمام طوايف اسلامى است.

ايشان توسل به قرآن كريم، اعمال نيك و دعاى مؤمن براى فرد را، از ديگر موارد مورد قبول در ميان مسلمانان براى توسّل دانستند و افزودند: آيۀ: وَإِذْ يرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (بقره: 127) نشان مى‌دهد كه مى‌توان عمل نيك خود را وسيله براى دعا قرار داد.

ايشان به جوانان توصيه كردند: اگر عمل صالحى در زندگى انجام داده‌ايد، به رخ خدا بكشيد كه قهراً خداى متعال دعاى فرد را برآورده مى‌كند.

اين مرجع تقليد با بيان اين‌كه حتى وهابى‌ها توسل به رسول الله در زمان حياتشان را قبول دارند، گفتند: تمام طوايف اسلامى بر انواع توسّل‌هايى كه ياد شد، اعتراف دارند.

ايشان به آيۀ: وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللهِ لَوَّوْا رُءُوسَهُمْ وَرَأَيتَهُمْ يصُدُّونَ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ (منافقون: 5) اشاره كرده و يادآور شدند: تفاوت عقيدۀ شيعه با وهابيون در جايى است كه فردى در زمانى غير از حيات به دعاى رسول الله توسل كند.

معظم له دليل شيعه را اطلاق آيۀ: وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ لِيطَاعَ بِإِذْنِ اللهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللهَ تَوَّابًا رَحِيمًا (نساء: 64) ، دانسته و خاطر نشان كردند: بعضى از آيات، مانند: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لاَ تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِى وَلاَ تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنْتُمْ لاَ تَشْعُرُونَ (حجرات: 2) اطلاق دارند و در اينجا نيز اطلاق حال حيات و حال غير حيات ديده مى‌شود.

آيت الله سبحانى با اشاره به داستان فرزندان يعقوب و پدرآن‌ها دربارۀ توسّل به دعاى نبى، اظهار داشتند: با توجه به اين آيه، معلوم مى‌شود كه توسل به دعاى نبى، در امم گذشته وجود داشته است.

اين مرجع تقليد در ادامه به دو مقدمه «حيات برزخى» و «ارتباط افرادى كه در برزخ به سر مى برند با اين دنيا» اشاره كرده و براى تبيين آن گفتند: آيات فراوانى به عنوان دليل بر حيات برزخى وجود دارد و به عنوان مثال دربارۀ آل فرعون، مى فرمايد: النَّارُ يعْرَضُونَ عَلَيهَا غُدُوًّا وَعَشِيا وَيوْمَ تَقُومُ السَّاعَۀُ أَدْخِلُوا آَلَ فِرْعَوْنَ أَشَدَّ الْعَذَابِ (غافر: 46) كه اين‌ها را در برزخ برآتش جهنم عرضه مى دارند.

ايشان به‌آيۀ: (وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِى سَبِيلِ اللهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يرْزَقُونَ) (آل عمران: 169) نيز به عنوان مثالى براى حيات برزخى اشاره كردند و به تبيين دومين مقدمه با عنوان وصل و حفظ ارتباط و درك و چه بسا پاسخ اموات در برزخ و ارتباط آن‌ها با زمينيان پرداختند و اظهارداشتند: با توجه به آياتى؛ مانند: (فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَۀُ فَأَصْبَحُوا فِى دَارِهِمْ جَاثِمِينَ) (اعراف: 78) ، (فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ يا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَۀَ رَبِّى وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلَكِنْ لاَ تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ) (اعراف: 79) كه دربارۀ حضرت صالح بيان شده كه با آن مردگان سخن گفته است، بر حفظ ارتباط اموات با زندگان تأكيد مى‌شود.

معظم له آيۀ 92 و 93 اعراف را نيز به عنوان دومين دليل قرآنى در اين جلسه، بيان كرده و افزودند: در اين آيه كه دربارۀ حضرت شعيب است؛ مانند آيۀ قبل بياناتى آورده شده است.

حضرت آيت الله سبحانى به روايتى از كتاب صحيح بخارى نيز اشاره كرد و گفت: در اين روايت آمده است‌كه پيامبر (ص) با مردگان سخن گفته و اعراب پرسيدند كه با اموات سخن مى‌گوييد؟ و آن حضرت فرمودند: اين ها اموات نيستند بلكه بهتر از شما سخن مرا مى‌شنوند.

ايشان به نتيجه‌گيرى از اين آيه پرداخته و گفتند: به دليل حيات برزخى و برقرارى ارتباط، مى توان با رسول الله سخن گفت و از ايشان طلب دعا نمود.

معظم له با بيان اين پرسش كه اگر پيامبرخدا زنده نباشند، چرا در نماز مى‌گوييم «السَّلاَمُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِىُّ وَ. . .» در حالى كه به قول خودتان فوت كرده‌اند و سخن ما را نمى‌شنوند، تصريح كردند: شما رسول الله و انبيا را نشناخته‌ايد كه در حيات برزخى به سر مى‌برند و مانعى ندارد بگوييم: «يَا وَجِيهاً عِنْدَ اللهِ اشْفَعْ لَنَا عِنْدَ الله» .

آيت الله سبحانى توسل به ذات، حق، منزلت، كرامت و. . . نبى گرامى9 را براى قرب الى الله دانسته وگفتند: قسم دادن خدا به اين موارد اشكال ندارد و اين نوع توسل دركتاب‌هاى خودشان وجود دارد.