136
در مدينه و مكه
حسن مروّجى
بازم نگرداند از درگهِ خود!
نى‌نى مرا خواند با اين بدى‌هام كوكان لطف است كوكان اكرام
بازم نگرداند از درگهِ خود t با اين معاصيم، با اين بدى‌هام
مأيوس بودم ز اعمال پيشين t وز آنچه كردم در طول ايّام
گفتم محالست زى خود بخواند بر حضرت خويش آن جوّ پدرام
گفتم به خواريم از در براند t من باز مانم با كوه آلام
گفتم محالست با اين غلقها يابم كنارش يك لحظه آرام
***
نه راند از خود، نه باز گرداند t بل سوى خود خواند، چون باب و چون‌مام
باب‌اند و مام اند يا ديگرى كه چون او دل آرا، چون او دل آرام
تنها نه بنمود با من چنين لطف لطفش عميم است فيضش بود عام
اكنون من از شرم چون سر برآرم t در پيش رويش با اين بدى‌هام
صلوات بيحد بر او و آلش t از شام تا صبح، از صبح تا شام
مدينه منوره 12/2/88
من كجا و طواف خانۀ دوست؟ ! (در مكۀ مكرمه)
من كجا مسجدالحرام كجا! من كجا اين بهين مقام كجا!
من كجا و غمان اندك و بيش من كجا وين نشاط تام كجا!
من كجا وصوامع ملكوت t من كجا جوّ بى غمام كجا!
من كجا و طواف خانۀ دوست من كجا و وين بلند بام كجا!
ما گدايان بار يافته‌ايم t بخت بين، ما و بار عام كجا!
او كجا، آن زمام جمله به دست وين به هر سوى بى زمام كجا!