127 12. تجديد مطلع و خاتمه

اى داور دادارِ جهاندار مهُيمن بر همه چون مهر جهانتاب مُبرهن

اى مظهر هستى زكمالت متكامل وى منظر عالم ز جمال تو مزيّن

در جمع خلايق چو يكى حاضرِ غايب بر ديدۀ احباب، هر آيينه مُعايَن

سوى تو شتابان همه آحاد دل آگاه افتاده به پايت همه اصنام برهمن

در حسرت ديدار تو و حج تو ماراست چون طاق زبرجد همه شب اشك به دامن

گر حكمِ مقدّر كند اين حكم، مقرّر ور روزى مقسوم كند رزق، معيّن

باشد كه نَهَم سر به درِ «خانه» و گويم: بگذر ز گناهان من اى خالق ذو المن

تهران 10/12/1366