120با ليده در آن خيل بشيران و نذيران تا راه نمايند معارف ز مناهى
اين بود چراغى كه فرا راه گرفتند بر مُترف 1و بر مشرك و ارباب ملاهى
2. عهد جاهلى
آحادِ پراكنده در اقوام وقبايل هريك ز جهالت به خدايى متمايل
آن شيفتۀ تابش اجرام سماوى دين بر بُتِ پروردۀ خود عاشق و مايل
آن ساخته از بهرِ عبادت ز زرِ ناب گاوى كه نه اش مثل و نه مانند و مماثل
وان دوخته برقامت بُز جامۀ زربفت انداخته بر سينۀ گوساله حمايل
تَنديس خدايان تراشيده ز مرمر هر سو كه نهى روى، به روى تو مقابل
جان بسته و دل باخته گاهى به گياهى 2از بى خِرَدى شهره در آفاق به جاهل
در پنجۀ اوهام و خرافات، گرفتار وز خالق يكتاى جهان مُعرض 3و غافل
3. حسرت ديدار
چون سيلِ زمان حكمِ ازل سارى و جارى مانند شهابى كه خزد در شب تارى 4بشكفته در آيينۀ پندار خلايق انديشۀ جان پرورِ فرتورۀ 5يارى
ارواح پريشان ز دمش خرم و شاداب چون سبزۀ نورسته ز انفاس بهارى
شوريده دلان را نفسى نكهت 6معبود جانبخش‌تر از رايحۀ مُشك تتارى
چون شبپره جمعى دگر ابناء بشر نيز وامانده در اين باديه در باده گسارى
تاگشت روان از همه سو سيل رسولان زى 7جامعه در زِىّ 8شبانان صحارى