87اطلاعات مربوط به كاروان ها براى اخذ رواديد به صورت CD به آنان داده شود، در اين خصوص با ستاد محترم عراق وزارت امور خارجه هماهنگى هاى لازم به عمل آمد.
عمده ترين مشكل زائران در عراق خاموش كردن وسايل خنك كننده هتل هاى كربلا و نجف توسط صاحبان هتل ها و گرمازدگى زائران به دليل كمبود برق شهرى (فقط 2 ساعت در روز) و نبود سوخت براى راه اندازى ژنراتورهاى مولد برق هتل ها است، زيرا قيمت نفت گاز (گازوئيل) در عراق گران و تهيه آن نيز به سادگى ميسر نيست، همچنين سوخت مورد نياز اتوبوس هاى حامل زائران، ضمن اينكه به بهانه تهيه سوخت گران توسط صاحبان هتل ها و شركت هاى حمل و نقل، هزينه سفر زائران را به ميزان قابل توجهى بالابرده و هزينه هاى ارزى را به شدت افزايش خواهد داد. از اينرو از مسئولين محترم ذيربط كشور، خصوصاً وزارت محترم نفت درخواست داريم در اين مورد سازمان حج و زيارت را همچون گذشته يارى فرمايند.
ب خلاصه گزارش سوريه:
تعداد زائران ورودى به سوريه با اتوبوس و از طريق كاروان هاى مجاز 2160 نفر و به صورت غير مجاز و تك فروشى 2320 نفر و به وسيله قطار 115 نفر و به وسيله هواپيما 6977 نفر شامل: شركت هواپيمايى كاسپين 2808 نفر- ماهان 1440 نفر- ايران اير 939 نفر- آريا 480 نفر- تابان 360 نفر- ارم 310 نفر و سوريه ايران لاين 480 نفر. به نقل از دفتر نمايندگى سازمان حج و زيارت در دمشق مديران راهنماى كاروان هاى زمينى سوريه از برخورد پليس گذرنامه در مرز بازرگان گله مند بودند و در جلسه اى كه معمولاً همه هفته در دمشق برگزار مى شود جملگى اظهار داشتند: "از مديران كاروان ها درخواست وجوهات غير قانونى مى كنند و چنانچه پرداخت نشود بايد ساعت ها در انتظار ممهور كردن گذرنامه در مرز بمانى. با توجه به اينكه در عقد قرارداد ميان شركت ها و دفاتر خدمات زيارتى با تعاونى هاى حمل و نقل كه زائر به سوريه مى آورند قيد شده است: در طول مدت سفر، اتوبوس بايد در اختيار زائران باشد، رانندگان پس از رساندن زائران به سوريه بلافاصله اقدام به بازگشت به ايران نموده و زائران اكثراً در طول مدت اقامت در سوريه بدون وسيله نقليه هستند و يا اينكه يك روز در هفته يك اتوبوس براى جابجايى زائران اجاره مى شودو اغلب رانندگان به دليل خستگى زياد در مسير تصادف مى كنند. لذا لازم است تا سازمان راه دارى و حمل و نقل جاده اى تدبيرى اتخاذ نمايد كه براى هر راننده در هر 15 روز يك بار مجوز خروج از كشور صادر شود.
دشمن اصلى آمريكا عربستان است، نه ايران
«توماس فريدمن» ، ستون نويس روزنامۀ «نيويوركتايمز» ، كه يكى از شركتكنندگان در اجلاس اخير داووس نيز بوده، با برشمردن تعاملات ايران و عربستان با آمريكا، به سياستمداران كاخ سفيد حمله كرده است كه چرا به جاى عربستان، با ايران درگير مىشوند.
وى سپس با ارائۀ پيشنهاد بازگشايى سريع سفارت آمريكا در تهران، آن را گرهگشاى مشكلات منطقه و حتى مسألۀ فلسطين دانست.
در اين گزارش آمده است:
يك آزمايش كوچك از سياست خارجى آمريكا
من مىخواهم دو كشور A و B را مقايسه كرده و پس از آن، شما به من بگوييد كدام يك متحد آمريكاست و كدام يك نيست.
كشور A:
اين كشور فعالانه در شكست طالبان در افغانستان و جايگزينى آنها با اتحاد مسلمانان ميانهرو منتخب آمريكا مشاركت داشت. كشور A معمولاً انتخاباتهاى آزادى را برگزار مىكند. در كشور A زنان حق رأى داشته، داراى پستهاى ادارى بوده و بيشتر دانشجويان دانشگاههاى آن را تشكيل مىدهند و به شدت در نيروى كار نيز مشاركت دارند.
در 11 سپتامبر، اتباع كشور A جزو معدود مردم كشورهاى مسلمانى بودند كه دست به تظاهراتهايى در حمايت از آمريكا زدند. به تازگى، رييسجمهور راديكال كشور A ، كنفرانسى را دربارۀ چرايى رخ ندادن هولوكاست برگزار كرد تا بتواند محبوبيتى به دست آورد. يك ماه بعد كشور A انتخابات شوراهاى شهر را برگزار كرد و طرفداران اين رييس جمهور از سوى رأىدهندگانى كه طرفدار محافظهكاران ميانهروترى هستند، شكست خوردند.
كشور A منابع استراتژيكى در موفقيت دولت شيعى متحد آمريكا در عراق دارد.
هرچند كشور A كشورى مسلمان در همجوارى عراق است، تاكنون هيچ بمبگذار انتحارى را به اين كشور نفرستاده و مدتهاست از مسيحيان و يهوديان خود نيز حمايت مىكند. كشور A بيش از هر كشور مسلمان ديگرى در خاورميانه داراى وبلاگ و وبلاگنويس است. اسلامى كه در كشور A اجرا مىشود، به زنان احترام مىگذارد، با توجه به مدرنيته قابل تفسير دوباره است و پوچگرايى «القاعده» را نيز رد مىكند.
كشور B: