121خاندان، جعل نمايند. گرچه اين نوع فضيلتتراشى منجر به اهانت به ساحت مقدس پيامبر خدا شود! در داستان لدود، اين انگيزه و هدف مشهود است كه براى اثبات يك فضيلت و بيان يك افتخار از سوى پيامبر (ص) نسبت به سرسلسله و بنيانگذار اين خاندان ساخته و پرداخته شده است، كه حضرت رسول دستور داد به دهان اعضا و افراد خاندان خويش و حتى به همسران و اعضاى اهل بيت؛ يعنى اميرمؤمنان و فاطمۀ زهرا و حسنين (عليهم السلام) داروى تلخ ريخته شود و تنها كسى كه مستثنى گرديد، عباس بود؛ «لا يبقى أحدٌ فى البيت إلاّ لُدّ و أنا أنظر إليه إلاّ العباس فانّه لم شهدكم» .
حديث لدود از ديدگاه علما
چون از نظر علما و دانشمندان شيعه، كه انبيا را معصوم و از هر عمل غير عقلانى مصون مىدانند و در ساختگى بودن اين حديث و خرافى بودن اين افسانه هيچگونه ترديد ندارند و مخالف عقيدۀ آنان دربارۀ نبوت و غير قابل قبول مىباشد، لذا آنان نه تنها آن را نقل نكردهاند بلكه حتى در مقام ردّ و پاسخگويى آن نيز نبودهاند و به طور كلى، با بى اعتنايى نسبت به آن مواجه گرديده و در بوته نسيان و فراموشى قرار دادهاند.
و اما علماى اهل سنت، با اين كه اين افسانه در مهمترين منابع حديثى آنان؛ يعنى صحيح بخارى و صحيح مسلم نقل گرديده، ولى محققّان آنها نيز آن را ساختگى و مردود دانستهاند؛ از جمله آنها است نقيب ابوجعفر استاد ابن ابى الحديد.
او مىگويد: من در مجلس استادم ابوجعفر نقيب حديث «لدود» را مطرح كردم و نظر او را در اين مورد جويا شدم كه آيا در اين حادثه، به دهان على بن ابى طالب نيز از آن داروى تلخ و بدمزه ريختند؟ او در پاسخم گفت: معاذ الله، اگر چنين چيزى حقيقت داشت، عايشه مىگفت؛ زيرا او علاقهمند بود كه در بارۀ على بن ابى طالب نقطه ضعفى بيابد و آن را افشا و برملا كند. ابوجعفر سپس گفت: در آن روزها و ساعتهاى آخر پيامبر (ص) ، مسلماً نه تنها على و فاطمه، بلكه حسن و حسين نيز در