158خداوند مى‌فرمايد:
وَ قٰالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ التّٰابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ بَقِيَّةٌ مِمّٰا تَرَكَ آلُ مُوسىٰ وَ آلُ هٰارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلاٰئِكَةُ. . . . 1
و پيامبرشان به آنها گفت: نشانۀ حكومت او اين است كه، «صندوق عهد» به سوى شما خواهد آمد؛ همان صندوقى كه در آن آرامشى از پروردگار شما و يادگارهاى خاندان موسى و هارون قرار دارد، در حالى كه فرشتگان آن را حمل مى‌كنند.
ابن جرير مى‌گويد: تابوت ميثاق در جنگ‌ها همراهشان بود و به بركت آن پيروز مى‌شدند. 2توسل پيامبر به حقّ خود و به حقّ پيامبران
وقتى مادر على بن ابى طالب از دنيا رفت، پيامبر بعد از كندن قبر در آن خوابيد و گفت:
«خدايى كه زنده مى‌كند و مى‌ميراند و خود زنده است و هرگز نمى‌ميرد، مادرم فاطمۀ بنت اسد را ببخش و حجت او را برايش تلقين كن، جاى او را وسيع گردان، به‌حق پيامبرت و پيامبرانى كه پيش از من بودند. اى مهربان‌ترين مهربانان.»
داستان عتبى در بارۀ توسل
عتبى مى‌گويد: نزد قبر پيامبر نشسته بودم، اعرابى آمد و رو به قبر كرده، گفت:
سلام بر تو اى پيامبر خدا! اى پيامبر، شنيدى كه خداوند مى‌فرمايد: وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ رَسُولٍ إِلاّٰ لِيُطٰاعَ بِإِذْنِ اللّٰهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً. 3و اگر اين مخالفان، هنگامى كه به خود ستم مى‌كردند (و فرمان‌هاى خدا را زير پا مى‌گذاشتند) به نزد تو مى‌آمدند و از خدا آمرزش مى‌خواستند و پيامبر هم به آنها استغفار مى‌كرد. خدا را توبه‌پذير و مهربان مى‌يافتند. من هم به حضور تو آمده‌ام.
از گناهانم استغفار مى‌كنم و تو را به درگاه الهى، جهت بخشش گناهانم، شفيع قرار مى‌دهم.
سپس اين شعر را سرود: يا خير من دفنت بالقاع أعظمه
«اى بهترين انسان كه در مكان با عظمت و خوب دفن شدى از بوى تو، همۀ دشت‌ها و كوه‌ها خوشبو شدند.
جانم فداى قبرى باشد كه تو در آن سكنى گزيدى و عفاف و پاكدامنى، بذل و بخشش در آنجاست.»
اعرابى سپس به پا خاست و رفت.
عتبى مى‌افزايد: من آن شب، پيامبر خدا را در خواب ديدم. به من فرمود: «اى عتبى، دنبال اعرابى برو و مژده‌اش بده كه خداوند او را بخشيد» . 1بزرگان اهل تسنن چون حاكم، بيهقى، جلال الدين سيوطى، ابن جوزى، ملا على قارى، شوكانى، نووى، ابن كثير و قرطبى به توسل قائل هستند.
خصال و ويژگى‌هاى پيامبر
بعضى گمان مى‌كنند كه پيامبران در همۀ حالات و اوصاف، با ديگران مساوى‌اند، ولى اين گمان بى‌اساس است و ادلۀ فراوانى از قرآن و سنت آن را رد مى‌كند.
پيامبران، در حقيقتِ انسانيت با ديگران يكسان‌اند؛ قُلْ إِنَّمٰا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ. . . ؛ 2«بگو من فقط بشرى هستم مانند شما.»
ليكن در بسيارى از صفات و حالات با مردم فرق مى‌كنند و به‌خاطر ويژگى‌هايى، براى نبوت از ميان همه برگزيده شدند؟
برخى از صفات خاص و بر جستۀ پيامبر اسلام در كتب روايى:
1. پيامبر، پشت سر خود را مثل روبه‌رويش مى‌ديد. 32. علم و بصيرت داشت. آن حضرت مى‌فرمايد: «من چيزهايى را مى‌بينم كه شما نمى‌بينيد و چيزهايى را مى‌شنوم كه شما نمى‌شنويد.» 43. خميازه نمى‌كشيد. ابن ابى شيبه نقل مى‌كند: پيامبر هرگز خميازه نكشيد. 54. عرقش خوشبوترين عرق‌ها بود. انس مى‌گويد: پيامبر به منزل ما وارد شد و خواب قيلوله‌اى كرد. در خواب، عرقش جارى شد. مادرم ظرفى برداشت و به جمع كردن عرق آن حضرت پرداخت. پيامبر بيدار شد خطاب به مادرم فرمود: «چه مى‌كنى؟»
گفت: عرق شما را در شيشه مى‌ريزيم، چون آن خوشبوترين عطر است. 6