40رسيدهاى! گفت: آرى، چهارده سال در نماز باديه قطع كردهام، گفت: تو در نماز قطع كردهاى من در نياز.»
و گاهى عارف در طى مسير اگر حال عارفانۀ خود را از دست مىداد، همانجا مىنشست تا آن را دوباره دريابد.
عطار، در شرح حال جنيد بغدادى آورده است:
«نقل است كه جنيد گفت: جوانى را ديدم در باديه زير درخت مغيلان. گفتم: چه نشانده است تو را؟ گفت: حالى داشتم اينجا گم شد، ملازمت كردهام تا باز يابم، گفت: به حج رفتم، چون باز گشتم همچنان نشسته بود. گفتم: سبب ملازمت چيست؟ گفت: آنچه مىجستم اينجا باز يافتم، لاجرم اينجا را ملازمت كردم. جنيد گفت: ندانم كه كدام حال شريفتر از آن دو حال، ملازمت كردن در طلب حال يا ملازمت در يافت حال.» 1احترام حرم
آنان به مكه و كعبه احترام مخصوص مىكردند و گاه در اين سرزمين پاى دراز نمىكردند و هنگام خواب، پشت بر زمين نمىنهادند. دربارۀ ابو محمد جريرى چنين آمده:
«نقل است كه يك سال به مكه مقام كرد كه نخفت و سخن نگفت و پشت باز ننهاد و پاى دراز نكرد. ابوبكر كتّانى گفت: اين چنين به چه توانستى كرد؟ گفت: صدق باطن، مرا بدان داشت تا ظاهر مرا قوّت كرد.» 2و دربارۀ ابوبكر كتّانى آمده است:
«سى سال در حرم به زير ناودان نشسته بود كه در اين سى سال، در شبانه روزى يك بار طهارت تازه كردى و در اين مدت خواب نكرد.» 3تكيه نكردن به توشۀ ديگران
برخى از عرفا بى آنكه زاد و توشهاى با خود بردارند، به حج مىرفتند و آن را نشانۀ توكّل مىدانستند.
آنان از ديگران نيز توشه نمىگرفتند و آن را منافات با توكّل مىدانستند. بُشر حافى شرط