63واژۀ «عظمى» در آن بهكار مىرود و اگر كوچكتر باشد از واژۀ «صغرى» استفاده مىشود.
بنابراين، تعبير به «عظمىٰ» در بعضى از روايت، تأثيرى در سرنوشت مسألۀ مورد بحث ندارد، زمين بزرگ و كوچك، خانه بزرگ و كوچك، راههاى بزرگ و كوچك، تعبيرات معمولى ما در فارسى است، در عربى نيز شبيه آن ديده مىشود.
هرگاه به تنوّع موارد استعمال كلمۀ «عظيم» در قرآن مجيد مراجعه كنيم، خواهيم ديد اين واژه به هر چيزى كه به نوعى داراى بزرگى، عظمت و وسعت باشد، اطلاق مىگردد.
ب) در بعضى از روايات آمده است:
«. . . ثُمَّ ائْتِ الْجَمْرَةَ الْقُصْوَى الَّتِي عِنْدَ الْعَقَبَةِ فَارْمِهَا مِنْ قِبَلِ وَجْهِهَا وَ لاٰ تَرْمِهَا مِنْ أَعْلاٰهَا» . 1اين تعبير مىتواند اشاره به ستون باشد كه از رمى كردن قسمت بالاى آن نهى شده است.
پاسخ: اين تفسير براى روايت صحيح نيست؛ زيرا اگر مقصود بيان اين بود كه بالاى آن را رمى نكن، بلكه روبهرو را رمى كن، كلمۀ «من» در اينجا صحيح نبود، بايد بگويد:
«فَارْمِ وَجْهَهٰا وَ لاٰ تَرْمِ أَعْلاٰهٰا» زيرا «رمى» فعل متعدّى است و بدون «من» متعدّى مىشود، گفته مىشود: «رميت الجمرة» هرگز نمىگويند: «رميت من الجمرة» .
در نتيجه «من» در اينجا اشاره به محلّى است كه شخص رمى كننده در آنجا مىايستد و همانگونه كه گفتيم جمرۀ عقبه در وسط يك سراشيبى واقع شده بوده و دستور داده شد است كه از طرف پايين، كه در روبهروى آن واقع مىشد، آن را رمى كنند نه از طرف بالا؛ يعنى جمره را دور نزنند و در طرف بالاى تپه قرار نگيرند؛ زيرا سنّت